Syn prezesa zniszczył produkcję: moja zemsta była gotowa.

W dniu demonstracji sala była pełna: inwestorzy, bankierzy i przedstawiciel federalnego organu regulacyjnego. Preston pewnie kroczył po scenie. Za nim, błyszczał, pozbawiony treści interfejs.

Następnie wskazał na przycisk.

Duży czerwony przycisk z napisem „Nowy start”. Wiedziałem dokładnie, co robi: uruchamia skrypt rekurencyjnie usuwający bazę danych produkcyjną.

Pomimo bezpośredniego pytania regulatora o zgodność, Preston uśmiechnął się… i zrozumiał.

Ekran zrobił się czarny.

Żadnego przejścia. Żadnego eleganckiego przekazu. Tylko pustka. A potem lawina błędów systemowych.

Baza danych została usunięta.

Inwestorzy opuszczali salę jeden po drugim. Prezes zbladł. Przedstawiciel federalny robił notatki. Zapadła ogłuszająca cisza.

Preston odwrócił się do mnie spanikowany.

„Caleb, masz kopie zapasowe, prawda? Możesz to naprawić?”

Powoli wstałem.

„Nie miałem dostępu do produkcji od trzech tygodni” – odpowiedziałem spokojnie. „Cofnąłeś moje upoważnienia”.

Potem dodałem:

„Ale istnieje alternatywa”.

Zaprezentowałem moje równoległe środowisko. Odizolowane. Nienaruszone. Spójne.

Dyrektor generalny wręcz błagał mnie o przywrócenie usługi.

„Mogę” – odpowiedziałem. „Ale nie za darmo”.

Kolejne godziny spędzono na nadzwyczajnym spotkaniu z regulatorem. Fałszerstwa zostały ujawnione. Jasno określono zakres odpowiedzialności.

Moje warunki były proste: całkowita kontrola techniczna, udokumentowane zarządzanie, umowa konsultingowa, udział kapitałowy i ostateczne wycofanie Preston z kluczowych systemów.

Zostały przyjęte.

Pracowaliśmy bez przerwy przez dwadzieścia jeden godzin. Zespół, w końcu wysłuchany, odbudował platformę z kopii zapasowej. O świcie produkcja znów ruszyła.

Kilka miesięcy później SecureFlow nie tylko przetrwał, ale wręcz rozkwitł. Runda finansowania została zakończona. Inwestorzy docenili naszą odporność.

Preston po cichu opuścił firmę.