Syn prezesa zniszczył produkcję: moja zemsta była gotowa.

Ja zostałem konsultantem, lepiej opłacanym niż kiedykolwiek. Moje nazwisko krążyło teraz w świecie fintech jako „inżynier, który niczego nie psuje”.

Odrzucałem oferty. Wyznaczałem standardy. Widziałem, jak zespoły odnajdują na nowo swój głos.

Pewnego dnia Preston napisał do mnie. Rozmawialiśmy. Nauczył się, na swój sposób, że opowiadanie historii nie wystarczy, gdy manipuluje się prawdziwymi systemami.

Na kolejnej demonstracji, sześć miesięcy później, to nie on był na scenie. To ja.

Celowo zasymulowałem awarię. Przełączenie zadziałało. Sala zrozumiała.

Zgodność nie opiera się na sloganach, lecz na przygotowaniu.

Czasami najlepszą zemstą nie jest publiczny skandal.

To ciche wsparcie, przygotowane z dużym wyprzedzeniem. To profesjonalizm. To bycie gotowym, gdy inni improwizują.

A czasami jesteśmy za to bardzo, bardzo dobrze opłacani.