Porzucony w Portugalii, postanowiłem nie wracać

Mój syn i jego żona pomyśleli, że fajnie będzie zostawić mnie samego w małym miasteczku w Portugalii po kłótni. „Zobaczymy, jak zareaguje!” – powiedzieli ze śmiechem, po czym odjechali.

Nie wróciłem.

Miesiąc później znaleźli mnie we Włoszech. Ale było już za późno: zacząłem już nowe życie, bez nich.

Mam 67 lat. Nazywam się Judith. To, co miało być zwykłym, rodzinnym świętem, przerodziło się w radykalny przełom w moim życiu.

Wszystko zaczęło się w Óbidos, małym średniowiecznym miasteczku w Portugalii. Zaproponowałem po prostu wizytę w lokalnym muzeum, co było sprzeczne z precyzyjnie zaplanowanym planem mojej synowej, która była zafascynowana mediami społecznościowymi. W ciągu kilku minut dyskusja zaostrzyła się. Mój syn oskarżył mnie o ciągłe narzekanie. Jego żona się roześmiała. Potem wyszli.

Naprawdę mnie zostawili. Bez walizki. Bez noclegu. Bez znajomości języka. Z samą torebką, paszportem, telefonem bez zasięgu i około 200 euro na koncie.

Ogarnęła mnie panika. Potem, krok po kroku, pojawiło się coś nieoczekiwanego: zimna, niemal spokojna determinacja. Nie zadzwonię do nich. Nie będę błagać. Nie pójdę do nich.

Wszedłem do kawiarni z napisem „Darmowe Wi-Fi”. Ten prosty znak był jak koło ratunkowe. Dzięki uprzejmości młodego kelnera, Miguela, znalazłem nocleg w małym pensjonacie jego ciotki Marii. Czyste łóżko. Ciepły posiłek. Uprzejmość. Nic spektakularnego, ale dokładnie tego potrzebowałem.

Tej pierwszej nocy, samotnie w obcym kraju, zrozumiałem jedną istotną rzecz: przeżyłem. A jeśli przetrwałem to, mogłem przetrwać o wiele więcej.