Pewnego dnia młody mężczyzna zabrał swojego starszego ojca na kolację do eleganckiej restauracji, aby podarować mu chwilę przyjemności i czułości.

Starszy mężczyzna, osłabiony ciężarem lat, miał trudności z jedzeniem. Niektóre kawałki jedzenia spadały mu na koszulę, inne na spodnie.

Spojrzenia wokół nich były ciężkie: niektórzy klienci odwracali wzrok zawstydzeni, inni wyrażali wstręt.
Ale syn pozostał spokojny. Pełen spokoju i życzliwości.

Po skończonym posiłku wstał bez słowa.
Delikatnie pomógł ojcu wstać, odprowadził go do łazienki, delikatnie umył mu twarz, usunął plamy z ubrania, poprawił siwe włosy i delikatnie poprawił okulary.

Kiedy wrócili do jadalni, zapadła gęsta cisza.
Nikt nie rozumiał, jak ten młody mężczyzna mógł „tak się obnażyć”, bez zażenowania czy wstydu.

Gdy mieli już wychodzić, gdy płacili rachunek, starszy mężczyzna przy sąsiednim stoliku wstał i powiedział głębokim głosem: