Pewnego dnia młody mężczyzna zabrał swojego starszego ojca na kolację do eleganckiej restauracji, aby podarować mu chwilę przyjemności i czułości.

„Młody człowieku… zapomniałeś o czymś”.
„Nie” odpowiedział cicho, „nie sądzę, żebym o czymś zapomniał”. „Tak, zapomniałeś o jednym… zostawiłeś lekcję dla wszystkich synów. I ogromną nadzieję dla wszystkich ojców”.

Powróciła cisza. Uderzająca. Prawie święta.
Można było usłyszeć spadającą szpilkę.

Nie ma większego zaszczytu niż troska o tych, którzy pewnego dnia zatroszczyli się o nas.
Nasi rodzice, nasi starsi, ci ludzie, którzy tak bezinteresownie dawali — swój czas, energię, młodość — zasługują na o wiele więcej niż nasza wdzięczność.
Zasługują na naszą miłość, naszą cierpliwość… i naszą obecność.