“Musisz natychmiast przybiec i stanąć w mojej obronie!” krzyknęła moja teściowa.

Słychać było kroki i niezadowolone pomruki, po czym w słuchawce odezwał się spokojny, zmęczony głos.

— Cześć. Mam na imię Olga, jestem stylistką.

Cześć, Olgo. Jestem Alina, synowa Walentyny Siergiejewny. Przepraszam, że przeszkadzam. Chciałabym się dowiedzieć, co się stało.

„Twoja krewna” – powiedziała ostrożnie Olga – „zapisała się na kompleksową usługę: strzyżenie i stylizację. Na wszystkie moje wyjaśnienia odpowiedziała: »Ufam ci, rób, jak chcesz«. Zaproponowałam opcje, a ona się zgodziła. Ostatecznie stworzyłam nowoczesnego boba, dopracowałam kształt i objętość, a następnie ułożyłam jej włosy. Klientka była zadowolona, ​​dopóki nie zobaczyła ceny – 4500 rubli. Potem odmówiła zapłaty i siedziała na fotelu przez prawie godzinę, strasząc innych klientów.

Alina zapamiętała wytrzymałość mistrza.

„Będę za jakieś czterdzieści minut. Proszę nie dzwonić na policję. Myślę, że uda nam się to rozwiązać”.

– Okej, czekam.

Po drodze Alina rozważała swoje opcje. Siergiej miał proste podejście: „Zapłać i zapomnij”.

Ale Alina zrozumiała, że ​​dla Walentyny Siergiejewnej nie była to kwestia pieniędzy, ale zasad.

Jej świat dzielił się na „uczciwy” i „oszukany”. Jednocześnie był to test dla synowej: po czyjej stronie stanie?

Salon Aurelio okazał się dokładnie taki, jak go opisano: cisza, aromat kawy i drogich kosmetyków, lustra w złoconych ramach.

Walentyna Siergiejewna siedziała w miękkim fotelu przy gablocie, niczym na tronie.

Alina mimowolnie zamarła. Fryzura była… wspaniała. Srebrne włosy układały się idealnie, podkreślając rysy twarzy.

Wyglądała młodziej i zaskakująco elegancko. Olga stała obok niej, spokojna i opanowana.

„Alina! Nareszcie!” – teściowa zacisnęła dłonie. „Oto ona, oszustka! Tyle pieniędzy w czterdzieści minut!”

„Witaj” – powiedziała spokojnie Alina. „Walentino Siergiejewna, wyglądasz wspaniale”.

„Nie o to chodzi!” prychnęła, ale machinalnie wyprostowała włosy.

„Olga, możemy porozmawiać na osobności?” Alina wskazała na sofy w kącie.

Usiedli. Teściowa od razu przemówiła:

„Nikt mnie nie ostrzegł! Myślałem, że jest najwyżej półtora tysiąca!”

„Cennik jest wywieszony przy wejściu” – odpowiedziała Olga spokojnie. „Widziałaś go”.

— Tam wszystko jest takie małe! Nie mam okularów!

Powiedziałeś: „Rób, jak uważasz”. Użyłam profesjonalnych produktów, wymodelowałam i ułożyłam włosy. Było warto.

Alina widziała, że ​​brygadzista jest zmęczony. I nie była po prostu zła – bolała ją dewaluacja pracy.

„Mogę to zrobić sama!” – oburzyła się Walentyna Siergiejewna.

„Nie” – powiedziała cicho Alina. „Nie możesz. Spójrz na siebie. Kiedy ostatnio tak wyglądałaś?”

Teściowa ukradkiem zerknęła w lustro. Napięcie nieco opadło.

„To nadal źle” – powiedziała uparcie. „Nie damy się tak łatwo oszukać”.

„Olgo” – Alina zwróciła się do mistrza. „Może jest jakiś kompromis?”

„Przycięcie kosztuje 700 rubli” – odpowiedziała. „Ale to była pełnowymiarowa robota. Nie mogę tego porównać do minimum”.

I wtedy Alina uświadomiła sobie najważniejszą rzecz. Dla Walentyny Siergiejewnej usługa to „strzyżenie i tyle”.

Dla Olgi jest to profesjonalne rzemiosło składające się z detali.