“Musisz natychmiast przybiec i stanąć w mojej obronie!” krzyknęła moja teściowa.

„Walentino Siergiejewna” – powiedziała Alina. „Płacisz za doświadczenie, nie za czas. Za rezultaty. Sama prosiłaś o „najlepsze”. A najlepsze nie jest tanie”.

„Cztery i pół…” – mruknęła, już nie z tą samą siłą. „Zina ma pięćset…”

„A potem zawsze jesteś niezadowolony” – zauważyła spokojnie Alina. „Ale teraz jesteś szczęśliwy”.

Teściowa milczała.

„Mam tylko trzy tysiące” – powiedziała w końcu.

Alina otworzyła torbę.

— Dodam. Niech to będzie prezent. Naprawdę dobrze wyglądasz.

Olga przez chwilę milczała.

„Mogę dać ci zniżkę. Cztery tysiące. Ale pod warunkiem, że nie powiesz, że cię oszukano”.

Walentyna Siergiejewna skinęła głową.

— Okej… jest pięknie. Nie w naszym stylu, ale pięknie.

Oddała pieniądze. Alina dorzuciła brakującą kwotę.

„Dziękuję” – powiedziała Olga. „Wpadnij na poprawki. Cena będzie stała”.

Walentyna Siergiejewna szła w milczeniu ulicą.

„To nadal jest drogie…” zaczęła.

„Ale jest skuteczne” – odpowiedziała Alina. „Wszyscy będą je podziwiać. Czasami lepiej zapłacić raz – ale za jakość”.

Przy wejściu teściowa nagle powiedziała:

„Dziękuję, że przyszedłeś. Rozmawiałeś… chociaż nie od razu stałeś po mojej stronie.”

— Byłem za sprawiedliwością.

— Wpadnij kiedyś. Upiekę ciasto. Z wiśniami.

To było wyznanie.

Miesiąc później Walentyna Siergiejewna zapisała się ponownie do tego samego salonu.

To prawda, zadzwoniłam najpierw do Aliny i szeptem zapytałam:

— Powiedz mi tylko… jak mam poprawnie wyjaśnić cenę, żeby nie wpaść znowu w niezręczną sytuację?