“Musisz natychmiast przybiec i stanąć w mojej obronie!” krzyknęła moja teściowa.

Alina kończyła właśnie pisać swój raport, gdy na wyświetlaczu jej telefonu pojawiło się imię „Matka męża”.

Z ciężkim westchnieniem wysłała ostatni plik swoim kolegom i wyszła na opustoszały korytarz.

Telefony od Walentyny Siergiejewnej w środku dnia pracy nigdy nie wróżyły nic dobrego.

„Alina? Gdzie teraz jesteś?” Głos w telefonie był ostry i łamiący się, jakby kobieta właśnie doznała szoku.

— W biurze, Walentyna Siergiejewna. Co się stało?

„Napad! Prawdziwy! Jestem tu kompletnie zrujnowany!” – rozległ się szloch. „Musisz natychmiast przyjechać i mnie chronić!”

Alina oparła czoło o zimną szybę. W ustach jej teściowej słowo „kradzież” mogło oznaczać wszystko: od rosnących cen jabłek na targu po nieuprzejmego konduktora autobusowego.

— Proszę się uspokoić. Gdzie teraz jesteś? Co dokładnie się stało?

— W tej… w tej spelunie! Nazywa się „Aurelio”! Salon fryzjerski, cały w złocie. Wszedłem tylko odświeżyć włosy, Zinaida Nikołajewna mi poleciła, a oni… oszpecili mnie! I żądają czterech i pół tysiąca! Jestem emerytem! Odmówiłem zapłaty i nie chcą mnie wypuścić! Musisz przyjść, wiesz, jak gadać! Siergiej tylko machnął ręką: „Mamo, płać i nie martw się!”. Co za rozczarowanie!

Alina zamknęła oczy. Obraz sam się formował. Walentyna Siergiejewna, która od lat narzekała na tanie salony w pobliżu domu, w końcu zdecydowała się na modne miejsce.

Ale jej wyobrażenie o „dobrej fryzurze” zakorzeniło się gdzieś w latach osiemdziesiątych, a jej poglądy na temat cen były jeszcze wcześniejsze.

Mówiąc „odświeżyć moje włosy”, prawdopodobnie miała na myśli usunięcie kilku milimetrów, zachowując jednocześnie znany kształt. Co dokładnie zrobił stylista, pozostało tajemnicą.

– Walentyno Siergiejewno, proszę przekazać telefon specjaliście.

„Ona jest tak nadęta, w czarnym fartuchu, że nie można się do niej zbliżyć!” – szepnęła teściowa, najwyraźniej wciąż będąc w pokoju.

– Po prostu przekaż to dalej.