Moja siostra sprzedała moje leki na raka: dzień, w którym wszystko się zmieniło

Wpatrywałem się w pustą szafkę z lekami, a moje ręce drżały. Brakowało pięciu fiolek. Pięć serii chemioterapii. Każda kosztowała ponad 3000 dolarów, nawet z ubezpieczeniem, i miała mi wystarczyć na trzy miesiące leczenia chłoniaka.

„Kate?” zawołałam, a mój głos już dławił się emocjami. „Widziałaś moje leki?”

Moja siostra weszła do łazienki obładowana markowymi torbami. Metki wciąż wisiały na nowiutkim portfelu. Wzruszyła ramionami.

„A te? Sprzedałem je.”

W tym właśnie momencie mój świat się zawalił. Nazywam się Olivia Bennett, mam 29 lat i sześć miesięcy po rozpoczęciu mojej walki z chłoniakiem, moja siostra właśnie wyznała mi, że sprzedała moje niezbędne leki, żeby sfinansować swoje zakupy.

“Ty… co?” wyszeptałam, chwytając się zlewu.

Kate przewróciła oczami. „Przestań robić scenę. Firma ubezpieczeniowa wyśle ​​ci zamiennik. Poza tym, wiesz, ile był wart? W końcu mogłam sobie sprawić wiosenną kolekcję”.

Próbowałem wytłumaczyć jej to, co oczywiste: te leki utrzymywały mnie przy życiu, ubezpieczenie nie pokrywało kosztów dawek zastępczych przez trzy miesiące, a przerwanie leczenia było niebezpieczne. Odpowiedziała obojętnie: „Pomiń kilka dawek. I tak wyglądasz dobrze”.

Nasi rodzice zginęli dwa lata wcześniej w wypadku. Kiedy zdiagnozowano u mnie chorobę, Kate zaproponowała, żebym zamieszkał z nią i „się mną zaopiekował”. Tego dnia zrozumiałem, dlaczego nalegała.

Zadzwoniłam do mojego onkologa, dr. Parkera, z drżącymi rękami. Pielęgniarka stanowczo stwierdziła: „Musi pan natychmiast przyjechać. Nagłe przerwanie leczenia może przyspieszyć postęp nowotworu. Lekarz chce pilnego badania”.

Zażądałem, żeby Kate zawiozła mnie do szpitala. Kiedy zagroziłem, że wezwę policję za kradzież i handel lekami na receptę, uległa, wściekła.