Kiedy kochanka mojego męża oznajmiła, że ​​jest w ciąży, teściowie zwrócili się przeciwko mnie i kazali mi opuścić własny dom. Odpowiedziałam tylko jednym spokojnym zdaniem – i patrzyłam, jak sześć pewnych siebie twarzy załamuje się. Ich przeprosiny nadeszły za późno.

Maria i Adrian byli szaleńczo zakochani przez dwa lata, zanim się pobrali.
Adrian był wtedy delikatny, troskliwy i szczery. Naprawdę wierzyłam, że jestem najszczęśliwszą kobietą na świecie. Nasz ślub odbył się z pełną aprobatą i błogosławieństwem obu rodzin.

W prezencie ślubnym moja mama podarowała nam trzypiętrowy dom. Był zarejestrowany w całości na moje nazwisko i został zbudowany za pieniądze, które zarobiła ciężką pracą i oszczędnościami przez całe życie. To nie był byle jaki dom – to było jej poświęcenie, jej miłość, jej dziedzictwo.

Po ślubie i zostaniu synową robiłam wszystko, co w mojej mocy, aby chronić naszą małą rodzinę. Pracowałam w banku i często wychodziłam przed świtem i wracałam późno. Z powodu mojego grafiku pracy nie zawsze mogłam gotować i prowadzić dom tak, jak oczekiwała tego moja teściowa.

Moja teściowa, Lilibeth, nigdy nie była ze mnie zadowolona. Uważała, że ​​dobra żona powinna siedzieć w domu, gotować każdy posiłek i kręcić swoje życie wokół męża. Mimo to nigdy się z nią nie kłóciłam. Cicho się dostosowałam, mając nadzieję, że cierpliwość zaskarbi jej akceptację.

Wtedy, pewnej nocy, bez ostrzeżenia, moje życie się rozpadło.
Adrian wrócił do domu z oziębłym, napiętym spojrzeniem. Usiadł i powiedział, że musimy „poważnie porozmawiać”. Poczułam ucisk w piersi, zanim jeszcze otworzył usta.

„Przepraszam” – powiedział bez ogródek. „Jest ktoś jeszcze. Jest w ciąży”.

Przez chwilę myślałam, że źle zrozumiałam. Słowa nie miały sensu. Czułam się, jakby ktoś zmiażdżył mi serce. Najbardziej bolała nie tylko zdrada, ale też spokój, jaki w nim brzmiał, jakby przypieczętowywał umowę, a nie niszczył nasze małżeństwo.

Tydzień później cała jego rodzina przybyła do mnie.

W salonie siedziało sześć osób: Adrian, jego rodzice, jego siostra i szwagier – oraz ta druga kobieta. Ciężarna kochanka. Siedzieli wygodnie w domu, który podarowała mi matka, wpatrując się we mnie bezwstydnie.

Lilibeth odezwała się pierwsza.

„Mario, stało się to, co się stało. Musisz zaakceptować rzeczywistość. Kobiety nie powinny ze sobą walczyć. Ona nosi w sobie naszego wnuka. Ma swoje prawa. Musisz się odsunąć, żeby wszyscy mogli zachować spokój”.