Niebieskie pudełko kościoła

Nigdy bym nie przypuszczała, że ​​wszystko zacznie się w kościele, w zwyczajną niedzielę, wśród znajomych twarzy naszej małej społeczności. Byłam tam z córką i zięciem, starając się zachować twarz, jak to się robi po żałobie, której nie da się wyleczyć.

Gdy miałem już wychodzić, podeszła do mnie nieznajoma kobieta. Wyglądała na około pięćdziesiąt lat, miała nijaką twarz i była ubrana w prosty szary płaszcz. Bez słowa wsunęła mi w ręce niebieskie pudełko.

„Będzie ci potrzebne dziś w nocy” – wyszeptała. „O 23:59”.

Zanim zdążyłem zadać choć jedno pytanie, zniknęła w tłumie. Włożyłem pudełko do ciężarówki, z ciężkim sercem, przekonany, że to pomyłka albo kiepski żart.

Tego wieczoru, sam w domu, który dzieliłem przez czterdzieści lat z Blair, moją żoną, która zmarła rok wcześniej, otworzyłem pudełko. W środku był jej telefon komórkowy, którego policja nigdy nie znalazła po wypadku, w którym zginęła.

Urządzenie było naładowane i pozbawione wszelkiej zawartości oprócz jednego zdjęcia: naszego zdjęcia ślubnego. Pod spodem znajdowała się odręczna notatka z prostym napisem: „23:59. Odpowiedz”.

Czekałem. Dokładnie o 23:59 zadzwonił telefon.

Głos po drugiej stronie linii był zniekształcony, nierozpoznawalny, ale przesłanie było jasne: nie powinnam ufać córce, zięciowi ani policji. Moje życie było w niebezpieczeństwie.