Podczas kolacji z okazji Święta Dziękczynienia moja siostra oznajmiła: „Mama i tata dają mi dom.

ach. „Mówiłeś mi, że wydałeś pieniądze z emerytury”.

„Nie ma pieniędzy na emeryturę, Liv” – wtrąciłem. „Przepadły. Nie ma ich od lat”.

Olivia spojrzała na mnie. Po raz pierwszy w życiu nie spojrzała na mnie z litością ani zazdrością. Spojrzała na mnie z przerażeniem. Zdała sobie sprawę, że fundamenty jej życia – jej wygoda, jej dom, jej status – zostały zbudowane na moich plecach.

„Nie wiedziałam” – wyszeptała.

„Wiem, że nie”, powiedziałem. „Bo nie chcieli, żebyś to zrobił. Chcieli, żebyś był szczęśliwy. Byli gotowi wycisnąć ze mnie całą krew, żebyś był szczęśliwy”.

Sięgnęłam po torebkę. Adrenalina opadała, pozostawiając mnie wyczerpaną i pustą w środku.

„Jeśli chcesz podpisać na nią dom”, powiedziałem ojcu, „proszę bardzo. To twój dom. Prawnie. Ale nie waż się udawać, że to ona go uratowała. I nie waż się udawać, że nie istniałem”.

Odwróciłam się, żeby wyjść. „Smacznego bułeczki. Też je kupiłam”.

Wyszedłem przez drzwi wejściowe na zimne nocne powietrze. Ręce trzęsły mi się tak bardzo, że upuściłem kluczyki. Oparłem się o maskę samochodu, łapiąc oddech. Czułem się, jakbym właśnie przebiegł maraton.

Drzwi wejściowe się otworzyły. Zesztywniałam, spodziewając się, że ojciec wyjdzie i krzyknie albo matka wyjdzie i zacznie błagać.

To była Olivia.

Nie miała na sobie płaszcza. Stała na ganku w aksamitnej sukni, drżąc z zimna. Trzymała w ręku teczkę z wyciągami bankowymi.

Zeszła powoli po schodach, żwir chrzęścił jej pod stopami. Zatrzymała się kilka kroków ode mnie.

„Przepraszam” powiedziała.

Nie odpowiedziałem. Nie miałem już w sobie ani krzty przebaczenia.