Podczas kolacji z okazji Święta Dziękczynienia moja siostra oznajmiła: „Mama i tata dają mi dom.

„Tak mi wstyd” – kontynuowała, ocierając twarz. „Siedziałam tam… oceniając cię. Myślałam, że jesteś zimny. Myślałam, że jesteś samolubny, bo nigdy mnie nie odwiedzasz. Ale ty pracowałeś. Pracowałeś, żeby zapewnić mi dach nad głową”.

Spojrzała na folder.

„Osiemdziesiąt sześć tysięcy dolarów, Lily? Czemu mi nie powiedziałaś?”

„Próbowałem” – powiedziałem. „Rok temu. Próbowałem poruszyć kwestię budżetu. Tata mnie zbył. Powiedział, że sprawa jest załatwiona”.

Olivia gorzko się zaśmiała. „Zawsze udawał, że wszystko jest załatwione”.

Podeszła bliżej i wyciągnęła teczkę.

„Nie biorę tego domu” – powiedziała stanowczo.

Spojrzałem na nią zaskoczony. „Co?”

„Nie wezmę tego. Nie mogę. To… to już kradzione. Należy do ciebie. Jeśli ktokolwiek zasługuje na udziały w tym miejscu, to osoba, która spłaciła kredyt hipoteczny”.

„Nie chcę tego domu, Liv” – westchnęłam. „Nigdy nie chciałam. Chciałam tylko prawdy”.

„No, masz rację” – powiedziała. „I wszyscy inni też. Ciocia Carol właśnie zrzędzi tatę w salonie. Chyba słyszałam słowo „tchórz” jakieś pięć razy”.

Mały, mimowolny uśmiech zacisnął się w kąciku moich ust. „Ciocia Carol zawsze miała ostry język”.

Olivia zadrżała gwałtownie. „Wracam do środka. Muszę… Muszę uporządkować swoje życie. Jeśli mama i tata są spłukani, nie mogę tu dłużej mieszkać za darmo. Muszę znaleźć prawdziwą pracę. Może sprzedać samochód”.

Spojrzała na mnie błagalnym wzrokiem. „Czy… czy wrócisz do środka? Nie dla nich. Dla mnie? Nie chcę być teraz z nimi sama”.

Spojrzałem na dom. Ciepłe światło wciąż tam było, ale iluzja prysła. To już nie było sanktuarium. To był po prostu dom. Dom pełen niedoskonałych, złamanych ludzi.

Ale moja siostra – siostra, do której czułem urazę przez trzy lata – stała na mrozie, podając mi gałązkę oliwną. Nie była wrogiem. Była po prostu kolejną ofiarą kłamstwa, w inny sposób.

„Nie będę jadł szynki” – powiedziałem.