Naśmiewali się z niej… aż prawda wyszła na jaw.

Przenikliwy śmiech admirała Hendricka rozbrzmiał echem w głównym korytarzu bazy morskiej Little Creek. Otoczony przez starszych oficerów, właśnie wygłosił upokarzającą uwagę do sprzątaczki, która myła podłogę. Wybuchnął śmiech. Nikt nie stanął w jego obronie.

Kobieta, drobna i niepozorna, ubrana w za duży uniform konserwatora, kontynuowała pracę, nie podnosząc wzroku. Jednak pewne szczegóły umknęły uwadze większości świadków. Sierżant Walsh, doświadczony obserwator, zauważył jej postawę, sposób trzymania mopa i precyzję ruchów. To nie była zwykła postawa.

Prowokacje trwały. Pytano ją o broń widoczną za szklaną ścianką. Ku zaskoczeniu wszystkich, bez wahania ją zidentyfikowała, używając dokładnych oznaczeń wojskowych. Śmiech stawał się coraz bardziej nerwowy. Celowo przewrócono wiadro. W błysku odruchu złapała metalowy przedmiot, zanim upadł na ziemię. Ruch zbyt szybki, zbyt precyzyjny, by mógł być niewinny.

Stopniowo atmosfera się zmieniała. Kpina ustąpiła miejsca niezdrowej ciekawości. Poproszono ją o wyjaśnienie procedur konserwacji broni. Recytowała słowo w słowo fragmenty oficjalnej instrukcji. Następnie wręczono jej karabin. Rozłożyła go i złożyła w krótszym czasie niż jednostki elitarne.

Na korytarzu zapadła cisza.