Naśmiewali się z niej… aż prawda wyszła na jaw.

Zaalarmowany zamieszaniem pułkownik w towarzystwie inspektorów zewnętrznych przerwał scenę. Pytania stały się poważniejsze. Jej odznaka wskazywała na nietypowo wysoki poziom uprawnień jak na pracownika cywilnego. Ochrona potwierdziła, że ​​wszystko jest w porządku, ale nie potrafiła wyjaśnić jej pochodzenia.

Sytuacja zaostrzyła się, gdy admirał zażądał oficjalnej demonstracji na strzelnicy. Na oczach kilkudziesięciu widzów kobieta wybrała ciężką broń, znacznie przewyższającą jej możliwości. Z dużej odległości jej strzały były bezbłędnie celne. Następnie przeprowadziła ćwiczenia z szybkiego ognia i kurs walki wręcz, bijąc dotychczasowe rekordy.

Pewności funkcjonariuszy legły w gruzach jeden po drugim. Zorganizowano nawet pozorowany przypadek medyczny, żeby ją złapać. Udaremniła intrygę, natychmiast identyfikując nieścisłości kliniczne i ujawniając manipulację wszystkim.

W tym momencie hierarchia nie miała innego wyboru. Zapoznano się z tajnymi aktami. Prawda w końcu wyszła na jaw: sprzątaczką była nie kto inny, tylko były oficer elitarnej jednostki, uznany za zmarłego w akcji kilka lat wcześniej, który przeszedł na emeryturę, by opiekować się ciężko chorym ojcem.

Nie była tam, żeby się ukrywać ani żeby cokolwiek udowadniać. Po prostu wybrała dyskretne miejsce blisko szpitala, żeby być blisko rodziny.