Zostawili mnie samą w Święto Dziękczynienia… z nieznajomym

Wróciłem do domu w Święto Dziękczynienia, pewien, że zastanę znajomy świąteczny gwar i zgiełk. Samochody ustawione w kolejce przed domem, zapach indyka, mieszające się głosy.

Jednak w domu panowała cisza.

Cisza, jedynie starszy mężczyzna siedział w moim bujanym fotelu, trzymając na kolanach kraciasty koc.

Na stoliku przy wejściu widniała notatka:

„Wybraliśmy się na rodzinny rejs. Dziękujemy, że się nim zaopiekowaliście.”

Starzec otworzył jedno jasne oko i spokojnie oświadczył:

„Więc… zaczynamy?”

Nie odpowiedziałem od razu. Po prostu skinąłem głową, wciąż w szoku.

Cztery dni później moja pasierbica błagała mnie przez telefon.

Ale wybiegam trochę w przyszłość.

Nazywam się Margaret Walsh. Mam siedemdziesiąt dwa lata, jestem emerytowaną nauczycielką gry na fortepianie i mieszkam w tym domu od ponad czterdziestu lat. Tego dnia wracałam z cichego rekolekcji, przekonana, że ​​mam mnóstwo czasu, żeby przygotować obiad dla rodziny.

Mój syn Robert zapewnił mnie, że dom będzie pusty aż do późnego popołudnia.

Mylił się.

Mężczyzna siedzący w moim salonie przedstawił się jako Arthur Caldwell, mąż matki mojej pasierbicy. Emerytowany profesor dramatu, lat osiemdziesiąt siedem. Kulturalny, kruchy mężczyzna, z ciętym poczuciem humoru i zaskakująco przenikliwym spojrzeniem.

On nie był bardziej świadomy sytuacji niż ja.

Tego samego ranka odwieźli go do mnie z walizką w ręku, pod pretekstem, że w jego domu trwa kuracja przeciwko pluskwom. Potem, bez uprzedzenia, wyruszyli na czterodniowy rejs.

Dwoje starszych ludzi uznanych za „skomplikowanych” zostało pozostawionych razem na Święto Dziękczynienia.

Przesłanie było jasne.

Nie byliśmy już jednostkami, a problemami logistycznymi do rozwiązania.

Artur i ja patrzyliśmy na siebie przez dłuższą chwilę, po czym westchnął:

„Uważali nas za nieudaczników”.

Miał rację.

Mogłem od razu zadzwonić do Roberta. Zażądać wyjaśnień. Położyć kres tej absurdalnej sytuacji.

Zamiast tego poczułem coś innego. Głębokie znużenie. I, niespodziewanie, nutę buntu.

„Dobrze” – powiedziałem. „Zaczynajmy”.