Zabrałam aparat męża do wywołania. Fotograf, przyjaciel rodziny, zatrzymał mnie i powiedział: „Proszę, nie udostępniaj tych zdjęć nikomu innemu”. Zaciekawiona, zapytałam: „Dlaczego?”. Podał mi zaklejoną kopertę.

Zabrałam aparat mojego zmarłego męża do wywołania. Fotograf, przyjaciel rodziny, zatrzymał mnie i powiedział: „Nie pokazuj tych zdjęć nikomu innemu”. Zaciekawiona, zapytałam: „Dlaczego?”. Podał mi zaklejoną kopertę.

„Spójrz na ostatnie zdjęcie, które zrobił.”…

ZABRAŁAM APARAT MOJEGO ŚP. MĘŻA DO WYWOŁANIA — FOTOGRAF OSTRZEGŁ MNIE: „IDŹ GDZIEŚ W BEZPIECZNYM MIEJSCU”.

Zabrałam aparat mojego zmarłego męża do wywołania.

Fotograf, przyjaciel rodziny, zatrzymał mnie i powiedział: „Nie pokazuj tych zdjęć nikomu innemu”. Zaciekawiony, zapytałem dlaczego. Podał mi zaklejoną kopertę.

„Spójrz na ostatnie zdjęcie, które zrobił.”

Nie zapomnij zasubskrybować kanału i napisz w komentarzu, skąd oglądasz.

Aparat stał na kuchennym stole przez 3 miesiące, zanim zdobyłem się na odwagę, żeby go dotknąć.

Nazywam się Maxine Ashford i mam 64 lata. Mieszkam w tym rozległym domu na wsi w Pensylwanii od 42 lat, odkąd Daniel sprowadził mnie tu jako młodą pannę młodą.

Dom znajduje się na 12 akrach ziemi, którą dziadek własnoręcznie wykarczował, i jest otoczony lasami, które co roku w październiku mienią się kolorem miedzi i złota.

Daniel zmarł w kwietniu, nagle i całkowicie. Doznał zawału serca podczas sprawdzania ogrodzenia w pobliżu wschodniej granicy posesji. Ratownicy medyczni stwierdzili, że zmarł, zanim upadł na ziemię. Znaleźli aparat fotograficzny wiszący mu na szyi.

W ostatnim roku nauki Daniel nie rozstawał się z aparatem.

Zabytkowa Leica M6, taka, która wciąż używa filmów wymagających cierpliwości i skupienia. Kupił ją na wyprzedaży garażowej zeszłego lata i zafascynował się fotografią w sposób, jakiego nigdy wcześniej nie widziałem u niego. Każdego ranka przechadzał się po posesji, fotografując słupki ogrodzeniowe, korę drzew i sposób, w jaki światło przesączało się przez liście.

Nasza córka Caroline uważała, że ​​to wczesny etap demencji.

Nasz syn Marcus uważał to za nieszkodliwe hobby emeryta, który ma mnóstwo wolnego czasu.

Wydało mi się to piękne.