Wysłalam paczkę z ubraniami… A rok później to dotarło

Ale pamiętałem, co to znaczy być zmęczonym.

Być przytłoczonym.

Stać w sklepie, trzymając w ręku jednoczęściowy kombinezon za 5 dolarów i zastanawiać się, czy cię na niego stać.

Więc zapieczętowałem pudełko.

Zapłacono za przesyłkę.

I wysłałem to w świat — bez żadnych oczekiwań.

Tylko nadzieja.

📅 Minęły miesiące. Prawie zapomniałem.

Życie toczyło się dalej.

Moja córka urosła.

Pudełko zniknęło w pamięci.

Cicha część mnie zadała sobie pytanie:

Czy ona to dostała?

Czy to w ogóle było prawdą? 

Ale powiedziałem sobie:

Nawet jeśli nie, te ubrania są teraz u kogoś. Może dawały ciepło. Może dawały ukojenie. 

I to wystarczyło.

Potem – prawie rok później – zadzwonił dzwonek do drzwi.

Brak notatki.

Brak numeru śledzenia.

Mała paczka pod moimi drzwiami.

Otworzyłem.

W środku był list.

I zdjęcia.

Dziewczynka — promienna, uśmiechnięta, kręcąca się — ubrana w tę samą sukienkę, którą sama złożyłam.

Jej matka napisała: