W wieku 60 lat, kelnerka, zdradzona… aż do dnia, w którym wszystko się zmieniło.

W wieku sześćdziesięciu lat nosiłam za duży mundur, znoszone buty i serwowałam kawę w małej osiedlowej knajpce. To nie była spokojna emerytura, jaką sobie wyobrażałam, ani życie, które zbudowałam przez czterdzieści lat z mężem.

Mam na imię Colette. I jeśli w tym wieku pracowałam jako kelnerka, to nie z własnego wyboru.

Moje dzieci odebrały mi wszystko.

Po śmierci męża, wciąż nie mogąc otrząsnąć się z żałoby, przekonali mnie do podpisania dokumentów „żeby mi pomóc”. W rzeczywistości te dokumenty przeniosły na nich mój dom, moje oszczędności i wszystko, co zgromadziliśmy. Zanim zdałam sobie sprawę, co się dzieje, było już za późno: dom został sprzedany, konta opróżnione, a ja zostałam z długami.

Więc siedziałem w Murphy’s Diner, stojąc przez dziesięć godzin dziennie, uśmiechając się do nieznajomych, podczas gdy moje serce próbowało przetrwać zdradę.

To tam poznałem Lance’a.

Słaby staruszek, zawsze siedzący przy tym samym stoliku przy oknie. Codziennie zamawiał to samo: kawę i tost, najtańszą pozycję w menu. Starannie liczył monety, jadł powoli, z cichą godnością, która przypominała mi mojego ojca.

Niewiele myśląc, zacząłem ofiarowywać jej drobne dowody sympatii: trochę dodatkowego masła, szczery uśmiech, czasem nawet część mojego lunchu. Na początku niewiele rozmawialiśmy, potem coraz więcej. O życiu, stratach, dorastaniu dzieci.

Lance’a również porzucili jego właśni ludzie.

Nasze wspólne obiady stały się najlepszą częścią moich dni. W tej małej, hałaśliwej jadłodajni dwie złamane dusze odnalazły odrobinę ludzkiego ciepła.

Nie wiedziałem jeszcze, że ten drżący mężczyzna obserwuje wszystko. I że moje życie wkrótce się zmieni.