W tej samej chwili z tyłu głowy słychać wiele szumu: „Kocham cię tak bardzo” – Kocham cię tak bardzo Kocham cię tak bardzo Bawiłem się świetnie

Kilka dni temu mój mąż wyjechał na krótki wyjazd służbowy. Penelope i ja byłyśmy same w domu. Wszystko szło dobrze, aż nagle przestała ze mną rozmawiać

Pierwszy raz zauważyłem to przy obiedzie. Przesuwała jedzenie po talerzu, ze spuszczonymi oczami i sztywnymi ramionami.

„Jak było dziś w szkole?” – zapytałem, próbując wypełnić ciszę.

„Dobrze”. Jedno słowo, bez wyrazu i ostateczne.

„Czy coś stało się twoim przyjaciołom?”

Wtedy spojrzała w górę i chłód jej spojrzenia mnie zaskoczył. „MOIM PRZYJACIÓŁOM nic się nie stało”.

Ton, którego użyła, nie umknął mojej uwadze. Coś się stało. Ale nie jego przyjaciołom.

Później tej nocy zapukałem do drzwi jego pokoju z kubkiem gorącej czekolady. To była jej ulubiona rzecz odkąd była mała.

„Penny? Mogę wejść?”

“NIE.”

„Kochanie, co się dzieje? Czy ja coś zrobiłam?”

I wtedy wybuchło.

„Jak mogłaś, mamo!” – jego głos załamał się pod wpływem emocji.

Zamarłam, a kubek ogrzewał moje dłonie, podczas gdy moje serce stawało się zimne. „O czym ty mówisz?”

„Nigdy nie sądziłam, że moja matka może być taka!”

„Żeby być jak co?” – zapytałam go, zupełnie zdezorientowana.

Nie powiedziała nic. Po prostu zatrzasnęła mi drzwi przed nosem i odmówiła wyjścia lub powiedzenia kolejnego słowa.

Siedziałem godzinami na jej progu i błagałem ją.

„Penelope, proszę, porozmawiaj ze mną. Cokolwiek myślisz, że zrobiłem, możemy rozwiązać ten problem. Proszę, kochanie, otwórz drzwi.”

Bądź cicho.

„Nie mogę naprawić czegoś, jeśli nie wiem, co jest zepsute” – powiedziałam, opierając czoło o świeże drewno. „Zawsze potrafiliśmy rozmawiać o różnych rzeczach, pamiętasz? Nawet wtedy, gdy rozbiłeś mój ulubiony wazon w zeszłym roku? Wtedy nie byłam zła i teraz też nie będę”.

„Nie chodzi o jakiś głupi wazon!” – krzyknęła w końcu, jej głos był stłumiony, ale wyraźnie zraniony.

„O co tu chodzi? Proszę, Penny, ja tu wariuję.”