W sądzie uśmiech mojego ojca zniknął, gdy sędzia odczytał wyniki testu DNA.

Nazywam się Claire Hall. W dniu, w którym mój ojciec przyprowadził na dwór swoją ciężarną kochankę, był przekonany, że już wygrał.

Na rozprawie dotyczącej spadku siedział wyprostowany, pewny siebie, obejmując jedną ręką młodą kobietę obok siebie. Miała zadowolony uśmiech, a wypielęgnowana dłoń spoczywała na brzuchu, jakby dziecko, które nosiła, już miało udział w spadku po mojej matce.

Jeszcze przed rozpoczęciem przesłuchania oświadczył na tyle głośno, że było go słychać na korytarzu: „Po dzisiejszym dniu nasze dziecko mogłoby śmiało rządzić połową tego miasta”.

Nie spojrzał na mnie. A jednak byłam tam, jego jedyna córka, ta, którą teraz próbował odepchnąć.

Kiedy mój prawnik, Mark, wstał i spokojnie oznajmił: „Wysoki Sądzie, mamy już wyniki testu DNA”, w sali sądowej zapadła ciężka cisza.

Mój ojciec wciąż się uśmiechał. Uważał się za nietykalnego.

Sędzia wziął kopertę, poprawił okulary i przeczytał. Dziesięć sekund. Dwadzieścia. Trzydzieści.

Potem podniósł głowę i spokojnie oświadczył: „Cóż… to zmienia wiele rzeczy”.

W tym momencie uśmiech mojego ojca zamarł.