W sądzie mój wnuk powiedział prawdę.

Głos, którym się posługiwała, nie był tym, którego użyła w sądzie. Był suchy i niecierpliwy.

„Przestań pakować walizkę, Ethan. Nie jedziesz dziś wieczorem do babci”.

Dyskusja trwała dalej, ujawniając jego irytację, ledwo skrywaną pogardę, a potem padło zdanie, które zmroziło całą salę: „Kiedy ta kwestia opieki zostanie rozstrzygnięta, nie będziesz spędzał z nią tyle czasu”.

Sędzia słuchał bez mrugnięcia okiem. Potem Ethan odtworzył drugi fragment, nagrany później tego samego wieczoru.

Tym razem Melissa mówiła o pieniądzach. O funduszu powierniczym, który założył mój syn. O tym, jak po uzyskaniu opieki nad dzieckiem, ona i jej partner mogliby swobodniej nim dysponować.

Gdy nagranie się skończyło, cisza stała się jeszcze cięższa.

„Pani Reynolds” – zapytał sędzia – „czy może pani wyjaśnić te uwagi?”

Próbowała się usprawiedliwić, powołując się na stres, żal, słowa, których „naprawdę nie miała na myśli”. Ale fasada pękła. Zbyt głęboko.

Po krótkiej przerwie podjęto decyzję: przyznano tymczasową opiekę babci, mnie, do czasu przeprowadzenia pełnego śledztwa.

Gdy wyszliśmy z pokoju, Ethan wsunął swoją dłoń w moją.

„Przepraszam, babciu…” wymamrotał.

„Nie masz sobie nic do zarzucenia” – odpowiedziałem. „Powiedziałeś prawdę”.

Myślałem wtedy, że najtrudniejsze mamy już za sobą. Myliłem się.