Upokorzona przez męża, broniona przez miliardera

Nie powinnam być zaskoczona. Dwadzieścia pięć lat małżeństwa uczy rozpoznawać sygnały, nawet te, które wolisz ignorować. Kiedy zobaczyłam Eaststona poprawiającego krawat w ten szczególny sposób – tak jak rezerwował go na swoje ważne prezentacje – poczułam lekki niepokój. Ale go odepchnęłam. To była nasza 25. rocznica ślubu. Ćwierć wieku. Uroczystość.

Sala balowa Grand Meridian lśniła pod kryształowymi żyrandolami. Dwieście gości, białe lilie – moje ulubione kwiaty, nawet jeśli Eastston wybrał je, bo dobrze wyglądały na zdjęciach – eleganckie suknie, nienaganne garnitury. Spędziłam godziny na przygotowaniach. Moja niebieska jedwabna sukienka, starannie ułożone włosy. Miałam nadzieję, być może naiwną, że zostanę zauważona.

Tymczasem Eastston ściskał dłonie i śmiał się ze swoimi współpracownikami. Obok niego czułem się niewidzialny, jak to często bywa.

Nasze dzieci też tam były. Michael, 23 lata, czuł się nieswojo w wypożyczonym smokingu. Sarah, 20 lat, otoczona przyjaciółmi, zdystansowana. W którym momencie stałam się obca we własnej rodzinie?

Gdy Eastston wszedł na scenę i chwycił mikrofon, zapadła cisza.

„Panie i panowie, dziękuję, że jesteście tutaj, aby świętować nasze 25 wspaniałych lat małżeństwa” – powiedział z przekonaniem.

Rozległy się brawa. Uśmiechnęłam się mechanicznie, zaciskając dłonie, żeby ukryć ich drżenie.

„Dużo myślałem o tym, co sprawia, że ​​małżeństwo jest trwałe” – kontynuował. „I zdałem sobie sprawę z jednej, zasadniczej rzeczy: każda osoba musi znać swoją rolę”.

Przeszedł mnie zimny dreszcz.

„Bądźmy szczerzy” – kontynuował, wskazując na salę. „To ja zarobiłem te pieniądze. To ja zbudowałem tę firmę”.

Potem zwrócił się w moją stronę.

„Antoinette, to ona zmieniała pieluchy.”

Niezręczny śmiech rozbrzmiał w pokoju. Mój utknął mi w gardle.

„Ma szczęście, że ją zatrzymałem” – dodał z okrutnym uśmiechem. „Co innego miałaby zrobić?”

Cisza była absolutna. Dwieście oczu wpatrzonych we mnie. Dwadzieścia pięć lat życia sprowadzone do upokarzającego wyroku.

Wstałem, gotowy do ucieczki, gdy nagle usłyszałem spokojny głos, który przeciął powietrze.

” Przepraszam. “

U stóp sceny stał mężczyzna. Wysoki, elegancki, o srebrnych włosach. Landon Blackwood.

Właściciel hotelu.

Wszedł na scenę i delikatnie odebrał mikrofon z rąk Eaststona.

„Upokarzasz niezwykłą kobietę” – powiedział spokojnie. „A to się nie zdarzy w moim zakładzie”.

Odwrócił się w moją stronę.

„Antoinette ma pecha. To ja pozwoliłem jej odejść. I czekałem dwadzieścia pięć lat, aż popełnisz taki błąd”.

Wszyscy w pokoju wstrzymali oddech.

Wyciągnął do mnie rękę.

“Chciałbyś zaczerpnąć świeżego powietrza?”

Spojrzałem na Eaststona, bladego. Potem na wyciągniętą przede mną dłoń. Po raz pierwszy od dziesięcioleci wybór należał do mnie.

Wstałem i poszedłem za nim.