Ukradł 850 tysięcy dolarów i moją kartę kredytową, żeby zabrać swoją kochankę na wakacje. Ale na lotnisku zimny komunikat celników ich zatrzymał…

Carlos przeszedł przez przesuwane drzwi, śmiejąc się z czegoś, co powiedziała, a jego ręka władczo spoczywała na jej plecach. I po raz pierwszy zobaczyłem kobietę, która wydawała moje pieniądze.

Była olśniewająca, musiałam mu to przyznać. Valeria, przypuszczalnie, była młodsza, miała może dwadzieścia kilka lat. Miała na sobie białą sukienkę letnią i kapelusz z szerokim rondem, wyglądała, jakby szykowała się do sesji zdjęciowej do magazynu. Promienna, wręcz wibrująca ekscytacją wakacji, za które nie zapłaciła ani grosza.

Carlos też wyglądał inaczej. Stał się wyższy. Zgarbiona mina „wyczerpanego pracownika biurowego” zniknęła, zastąpiona nonszalancją playboya. Ciągnął za sobą dwie walizki – jedną z nich była moja, zabytkowa skórzana walizka, którą kupiłem lata temu we Florencji.

Ta bezczelność zaparła mi dech w piersiach. Nie tylko ukradł mi pieniądze, ale i wspomnienia, pakując swój romans do mojego bagażu.

Patrzyłem, jak podchodzą do lady. Wyglądali jak idealna para. Szepnął jej coś do ucha, a ona zachichotała, tuląc się do niego. To była groteskowa pantomima miłości, którą mi okazywał.

Zacisnąłem dłonie po bokach. Gniew rozpalał mi serce, grożąc, że się rozleje, ale go powstrzymałem.  Czekaj,  powiedziałem sobie.  Czekaj na upadek.

Dotarli do agenta. Carlos z rozmachem wręczył im paszporty. Położył swoją kartę kredytową – moją  kartę kredytową – na ladzie, żeby zapłacić za podniesienie standardu bagażu, które najwyraźniej uznali za konieczne.

Agentka przesunęła kartę. Zmarszczyła brwi. Przesunęła ją ponownie. Potem sięgnęła po telefon.