Teściowie pozwali mnie za to, że jestem fałszywym lekarzem. „Nigdy nie studiowała. Kupiła sobie ten dyplom. Jest niebezpieczna” – zadrwiła teściowa. Zachowałem spokój – po prostu patrzyłem na sędzię. Wstała z gracją. Wspólny sekret. A potem podała mi skalpel.

Zapach antyseptyku jest jak duch; przywiera do ciebie długo po zdjęciu czepka. Żyje w porach skóry, niczym chemiczne przypomnienie granicy między życiem a śmiercią.

Weszłam do kuchni, czując, jak moje nogi miękną jak ołowiane rury wypełnione betonem. Minęło trzydzieści sześć godzin. Trzydzieści sześć godzin ponownego łączenia aort, zaciskania cewników i trzymania w rękawiczkach dosłownych serc obcych ludzi. Moje palce wciąż drżały, niczym resztka adrenaliny po poczwórnym bypassie u dwunastoletniego chłopca, który zboczył z kursu, zanim wszystko wróciło do normy.

Potrzebowałam kawy. Potrzebowałam ciszy. Musiałam przestać być dr Elarą Vance, szefową chirurgii urazowej w Mercy General, choć na pięć godzin.

A ja dostałem  Beatrice .

Moja teściowa siedziała przy granitowej wyspie – granitowej, za którą zapłaciłem – popijając mimosę o 10:00 rano we wtorek. Wyglądała nieskazitelnie, jej srebrzystoblond włosy były spryskane lakierem, a jedwabny szlafrok kosztował więcej niż miesięczna pensja rezydenta.

„Patrz, kto w końcu postanowił się obudzić” – zadrwiła Beatrice, nie zadając sobie trudu, by opuścić szklankę. Skroplona para zostawiła ślad na blacie. „Julian, twoja żona znowu nosi ten bezkształtny fartuch. To żenujące. Widziałam panią Gable wyprowadzającą psa na zewnątrz. Myśli, że zatrudniłeś woźnego”.

Julian , mój mąż, nie oderwał wzroku od telefonu. „Zarządzał swoimi inwestycjami”, co było uprzejmym sposobem na powiedzenie, że przegrywał kieszonkowe, które co miesiąc przelewałam na wspólne konto.

„Mama mówi, że przegapiłaś rezerwację na brunch, Elara. Znowu” – mruknął Julian, nieustannie przewijając kciukiem. „To stawia nas w złym świetle”.

Sięgnąłem po ekspres do kawy. Był pusty. Oczywiście, że był.