Tajemnicza przyjaciółka babci: przerażające wyznanie płaczącej wnuczki wprawia rodzinę w zakłopotanie

„Dlaczego płaczesz, kiedy babcia jest w domu? Co się dzieje? Czy coś się stało?”

„To trzy pytania” mówi bezczelnie Cindy.

„Powiedz mi, kochanie” powiedziałam z lekkim uśmiechem.

Cindy wzięła głęboki oddech i westchnęła.

„To przez chłopaka babci. Nadal tu jest”.

„Którego chłopaka?” zapytałam. „Zawsze robi rzeczy z tobą samą. Poza tym razem, kiedy ona i jej przyjaciółka Beth zabrały cię na zajęcia z robótek na drutach”. Cindy uśmiechnęła się na wspomnienie.

„Ale skoro babcia zawsze jest sama, to dlaczego prosi mnie, żebym przywitała się z Williamem?”

„Willem?” wyszeptałam. „Zanim cokolwiek zjemy, babcia zawsze mówi, żebyśmy najpierw podali to Williamowi. Ale ja go nigdy nie widzę. Kim jest William?”

Zbladłam, a moje serce podskoczyło mi z piersi.

William to imię mojego ojca.

„Czy William jest strasznym mężczyzną?” zapytała Cindy, myląc moje milczenie ze strachem.

To nie był strach, to było zdezorientowanie.

„Nie, babcia nie przyjaźni się ze złymi ludźmi” – powiedziałam. „Chodź, zróbmy nasze babeczki i je zjedzmy!”

Następnego dnia zostawiłam Cindy i mojego męża Deana w domu. Zaplanowali skomplikowany maraton filmowy, a ja miałam za zadanie przygotować wszystkie przekąski, zanim wyjdę.

Następnie poszłam do domu mojej matki. Kiedy przyjechałam, poprosiłam ją o poważną rozmowę i opowiedziałam jej wszystko, o czym rozmawiałyśmy z Cindy.

Twarz mojej matki wykrzywiła się, a jej oczy napełniły się łzami.

„Och, Ruby” – powiedziała. „Bardzo mi przykro. Nie powinnam była

myślałem, że się tego przestraszy. »

«Przestraszył się? » zapytałem. «Przestraszył się czego? »
« Posłuchaj, kochanie » powiedziała mama, przechodząc przez kanapę, żeby wziąć mnie za rękę.

« Nadal czuję zapach twojego taty » powiedziała. « Wiem, że to niezdrowe, ale tak jest. I czasami nadal z nim rozmawiam. »

Moje serce pękło z powodu mamy. Trudno mi było zaakceptować śmierć taty. Ale nie zdawałem sobie sprawy, jak głęboki był jego ból.

« Rozmawiam z nim cały czas, Ru » kontynuowała mama. « Zaczęło się, kiedy byłem sam, a potem stało się to mechanizmem radzenia sobie. Rozmawiałem o tym z Cindy kilka razy. Nie żeby ją nastraszyć, ale po prostu przypomnieć jej, że dziadek jest obok. »

« Mamo, rozumiem. Rozumiem, jak radzisz sobie ze śmiercią taty. Ale Cindy nie do końca to rozumie. »