Sprzedałam dom i zniknęłam, zanim mój syn zdążył wymyślić przeprosiny. Ostatnie, co powiedział Marcus, to: „Zaufaj mi, mamo”, i powiedział to, jakby sprawdzał zamek, nie patrząc mi w twarz. Teraz jestem w małym mieszkaniu, tak cichym, że słyszę własny oddech, i wciąż odtwarzam w pamięci moment, w którym wsunęłam mu w dłoń trzy karty kredytowe, jakbym oddawała mu ostatnią szansę na obronę.

Wybiorę się na spacer z Franklinem. Później mamy kiermasz rękodzieła, gdzie będę sprzedawać swoje prace. Dziś wieczorem zjemy kolację z Lorettą i innymi przyjaciółmi.

To proste życie – spokojne, bez dramatów, zdrad, spisków.

I to jest najpiękniejsze życie, jakie kiedykolwiek przeżyłam, bo jest moje. Całkowicie moje.

Nikt nie może mi tego odebrać, bo nie opiera się na dobrach materialnych, które można ukraść. Opiera się na wewnętrznym spokoju, który wypracowałem po burzy.

Marcus nigdy mnie nie odnalazł. Nigdy tak naprawdę nie próbował przeprosić, korzystając z dostępnych mu kanałów.

I to mówi mi wszystko, co muszę wiedzieć.

Stracił matkę w dniu, w którym postanowił ją zdradzić.

Straciłam syna w dniu, w którym odkryłam, kim on naprawdę jest.

I oboje żyjemy dalej.

Ale tylko jedno z nas zaznało spokoju.

Tylko jeden wybrał godność zamiast chciwości.

Tylko jedno jest naprawdę wolne.

A tą osobą jestem ja – Althia Dollar. Sześćdziesiąt osiem lat. Ocalała. Wolna.

I wreszcie, po całym życiu poświęconym innym, żyję dla siebie.