Sprzedał mój samochód po śmierci mojego męża… nie wiedząc, co się w nim kryje.

Po śmierci męża mój syn zadzwonił do mnie i oznajmił z całkowitą pewnością siebie: „Sprzedałem twój samochód. Teraz będziesz jeździć do pracy autobusem”.

Myślałem, że to kiepski żart. Potem zdałem sobie sprawę, że mówił poważnie. A przede wszystkim, że nie miał zielonego pojęcia, co jest w schowku tej Toyoty.

Nazywam się Evelyn Winters. Mam 58 lat, jestem opiekunką i właśnie pochowałam Richarda, mojego męża od ponad trzydziestu lat. Zaledwie siedemnaście dni po jego śmierci nasz jedyny syn, Andrew, ambitny menedżer ds. sprzedaży, obsesyjnie dążący do sukcesu materialnego, postanowił przejąć kontrolę nad moim życiem.

Według niego, nie potrzebowałem już samochodu. Dwie godziny autobusem dziennie, żeby dojechać do szpitala? „Ćwiczenia dobrze ci zrobią”. W wieku 58 lat, „czy w ogóle powinieneś nadal pracować?”, dodał, pewny swojej słuszności.

Toyota była jednak zarejestrowana na moje nazwisko. Richard zadbał o zmianę rejestracji lata wcześniej, „na wszelki wypadek”. Andrew nie tylko sprzedał majątek, który do niego nie należał, ale zabrał też wszystkie dokumenty pojazdu.

Tego dnia, w kuchni wciąż pełnej naczyń przyniesionych po pogrzebie, coś się zmieniło. Żal przerodził się w zimną jasność. Mój syn mi nie pomagał: kontrolował mnie.

Zadzwoniłem do Margaret, wieloletniej przyjaciółki Richarda i naszej prawniczki. Kiedy przyjechała, jej werdykt był jednoznaczny: sprzedaż była nielegalna. A Richard, jak zwykle, pomyślał o wszystkim.

W schowku Toyoty zostawił kopie ważnych dokumentów… i wiele innych rzeczy.