Rozstali się ze swoim partnerem, a nie z teściami

Matka i córka, której nigdy nie miały
Hélène i Justine są pełne pochwał dla siebie nawzajem. „Zakochałyśmy się od razu, gdy się poznałyśmy”, wspomina pierwsza. „Była bardzo wyrafinowana, bardzo cywilizowana i nalegała, żeby zwracać się do mnie formalnie, co uznałam za czarujące”. Justine ze swojej strony uległa urokowi tej oddanej i dynamicznej samotnej matki. Kobiety „bardzo nowoczesnej jak na swój wiek”, dla której nic nie jest tabu i która przeżyła tysiąc żyć, od wojska po bar. „Przyjaciółka, nie była teściowa”. Hélène zapewnia ją: „Interakcja między nami jest cenna, musimy się widywać”. »

Chociaż obie kobiety dzieli trzydzieści lat, przysięgają, że rozpoznają się w sobie. Przede wszystkim leczą swoje rodzinne rany. Justine nie ma już kontaktu ze swoją matką, z którą nie miała „zdrowej relacji” przez dziesięć lat. „Hélène bardzo mi pomogła rozwinąć się jako kobieta” – zapewnia. „Rozmawiamy o mojej rodzinie, mojej seksualności. Ona jest matką, której nie mogłam mieć”. „Uważam ją za swoją córkę” – dodaje Hélène, która od dawna żałuje, że nigdy jej nie miała. Jako jedynaczka, ta matka straciła również kontakt z jednym ze swoich dwóch synów. „Oprócz Justine nie mam nikogo, z kim mogłabym porozmawiać” – podkreśla. „Nasza relacja jest dla mnie prawdziwym promykiem słońca”. Zwłaszcza że Hélène została w dużej mierze odrzucona przez teściów po bolesnym rozwodzie.

Niedociągnięcia we własnej rodzinie
Historia Hélène i Justine nie jest zaskoczeniem dla psycholog Roselyne Lévy-Basse. W takim związku „lojalność, jaką masz wobec swoich teściów, jest ściśle związana z lojalnością, jaką masz wobec swoich własnych teściów”. Teściowa może zatem stać się lustrem matki lub przynajmniej nowym punktem odniesienia. Będąc bliżej rodziców swojego byłego niż własnych rodziców, „mówimy im, że nie dali nam wystarczająco dużo i dlatego będziemy szukać gdzie indziej”.

To przydarzyło się Palomie (1), 23-letniej dziennikarce