Potajemnie opuściła męża, by poddać się leczeniu. A w klinice spotkała kogoś, kogo odrzuciła wiele lat temu.

Przeczytaj także:
Jak Zoya zmieniła swoje przeznaczenie na zawsze

Długo błąkała się po mieście, rozmyślając, analizując w myślach możliwe scenariusze na przyszłość. Postanowiła nic nie mówić rodzicom, nie martwić ich z wyprzedzeniem. Powiedziała, że ​​jest zmęczona i chce odpocząć, wziąć urlop i pojechać do stolicy.

Wróciła do domu wyczerpana. Jej mąż, jak zwykle, siedział przy komputerze.

„Denis…” zawołała. „Denis!”

„Co?” odpowiedział, nie odwracając głowy.

— Jesteś głodny?

„Nie zawracaj mi głowy. Moje dane się nie zgadzają” – odpowiedział zirytowany.

Zawsze tak jest. On jest ciągle zajęty, ciągle pochłonięty arkuszami kalkulacyjnymi i wynikami badań, i ona go nie obchodzi.

„Denis, muszę wyjechać na jakiś czas. Dwa tygodnie, może dłużej. Słyszysz mnie?”

„Aha” – odpowiedział mąż, kontynuując pisanie.

Dobrze, że nie słyszy. Nie będzie jej przesłuchiwał: gdzie, po co? Zrobiła mu kawę, podgrzała kotlety i postawiła talerz z kubkiem na brzegu stołu. Denis natychmiast chwycił kotlet i zaczął żuć, nie odrywając wzroku od monitora. Lilya westchnęła i poszła do sypialni.

Przewracała się z boku na bok w nocy, nie mogąc zasnąć. Słyszała, jak jej mąż rozbiera się i kładzie obok niej.

„Powiedziałeś mi coś?” zapytał.

Lilya udawała, że ​​śpi i nie odpowiadała.

Wkrótce usłyszała jego równy oddech, wstała i poszła do kuchni. Długo stała przy oknie, patrząc na nocne miasto, migające światła, od czasu do czasu światła samochodów pędzących do domu. Potem wpełzła pod ciepły koc i niemal natychmiast zasnęła.

Następnego dnia złożyłem wniosek o bezpłatny urlop z przyczyn rodzinnych. Spakowałem walizkę, ale niewiele ze sobą zabrałem. Zajrzałem do lodówki. Na razie było jedzenie, a potem przyjdzie teściowa i ugotuje dla mojego syna.

Lilia wyszła wcześnie rano, gdy Denis jeszcze spał, zostawiając krótką notatkę na stole. Miasto powitało ją hałasem i gwarem. Lilia zadzwoniła do Philipa z dworca kolejowego. Odebrał niemal natychmiast.

„Witaj” – powiedziała Lily weselszym tonem, niż było to konieczne.

Odsunęła telefon od ucha i spojrzała na ekran. Nie, połączenie nie zostało utracone.

Biuro nigdy nie zapomni tego dnia: wściekła żona szefa wyważyła drzwi pokoju gościnnego.