Postanowiliśmy odwiedzić rodzinę w ten weekend. Gdy tylko przyjechaliśmy, moja siostra pobiegła zabrać moje dziecko…

Rosalie ma dziś trzy i pół roku. Nosi blizny, które nigdy całkowicie nie znikną. Regularnie uczęszcza na terapię. Czasami budzi się w nocy z krzykiem.

Ale ona też się śmieje. Lubi dinozaury, kolor fioletowy i wymyślanie głupich piosenek. Biegnie do mnie codziennie po szkole.

Nie wiem, czy to, co zrobiłem, było zemstą.

Wiem tylko, że wybrałam swoje dziecko.

Do tych, którzy żyją w rodzinach, w których niebezpieczne zachowania są stale usprawiedliwiane w imię pokoju i lojalności: nie jesteście szaleni. Nie przesadzacie.

Twoje bezpieczeństwo i bezpieczeństwo Twoich dzieci jest dla nas najważniejsze.

Odejdź, jeśli możesz. Chroń się. A jeśli ktoś spróbuje cię zatrzymać, nie pozwól mu.

Zawsze będę nosił ciężar tego, że nie zareagowałem wcześniej. Ale zachowam też pewność, że kiedy naprawdę się liczyło, wybrałem swoją córkę.

Zasłużyła na ten wybór.

I zrobiłbym to jeszcze raz bez najmniejszego wahania.