Porzuciła swojego autystycznego syna, a potem chciała odzyskać swój majątek

Dorastanie razem

Spencer stopniowo robił postępy. Mówił niewiele, ale obserwował wszystko. Dostrzegał szczegóły, których nikt inny nie dostrzegał: błędy w cenach, źle zsynchronizowaną sygnalizację świetlną, mimikę twarzy, która nie odpowiadała okazywanym emocjom.

Około dziesiątego roku życia zaczął zapisywać wszystko w zeszytach: daty, godziny, wydarzenia, emocje. Potem zajął się komputerami. Nauczył się sam programować, najpierw do klasyfikowania plików, a potem do analizy dokumentów.

W wieku dwunastu lat pracował już nad systemem weryfikującym autentyczność plików cyfrowych: metadanych, podpisów, znaczników czasu. W wieku piętnastu lat firmy zaczęły się nim interesować. W wieku szesnastu lat sprzedał go za pięć milionów dolarów.

Nigdy w życiu nie widziałem tylu pieniędzy. Pozostał obojętny. „Pieniądze to tylko liczby” – powiedział. „Liczy się to, co z nimi zrobisz”.

Claudia pojawiła się ponownie wkrótce po emisji lokalnych wiadomości o jej sukcesie.

Zainteresowany zwrot

Pewnego wtorkowego popołudnia pojawiła się u mnie w domu, elegancko ubrana i w towarzystwie prawnika. Opowiadała o przywróceniu jej praw rodzicielskich i ochronie finansowej przyszłości Spencera. Przedstawione przez nią dokumenty wydawały się nienaganne: wyciągi, rejestry odwiedzin, dowody płatności.

Wszystko źle.

Ale wówczas nie mogłem tego udowodnić.

Sprawa trafiła do sądu. Mój prawnik wyjaśnił mi brutalną rzeczywistość: bez wcześniejszego nakazu sądowego Claudia zachowała prawa przysługujące jej jako biologicznej matce, pomimo jedenastu lat nieobecności.

Spencer ze swojej strony milczał. Obserwował. Czekał.