Podczas kłótni moja córka powiedziała: „Zawsze kochałam tatę bardziej niż ciebie. Jesteś taka irytująca – dlatego odszedł”. Dwa dni później, o 3 nad ranem, telefon: „Mamo, moja karta została odrzucona! Wyślij natychmiast 3000 dolarów, bo inaczej nie wypuszczą mnie z klubu!”. Moja odpowiedź: „Zapytaj tatę”. Potem się rozłączyłam i poszłam spać. Telefon z komisariatu odebrałam następnego ranka…

Moja córka spojrzała mi prosto w oczy i powiedziała, że ​​zawsze kochała ojca bardziej niż mnie. Dwa dni później zadzwoniła do mnie o trzeciej nad ranem, żądając 3000 dolarów za wyjście z jakiegoś obskurnego klubu nocnego. Kazałem jej zadzwonić do taty.

Telefon na komisariat policji, który odebrałam 12 godzin później, zmienił wszystko, co myślałam, że wiem o byciu dobrą matką.

Skąd dziś oglądasz? Wpisz swoją lokalizację w komentarzach poniżej i kliknij „Lubię to” i „Subskrybuj”.

Cofnijmy się i opowiem wam, jak wychowałem 25-letnią kobietę, która uważa mnie za swój osobisty bankomat, jednocześnie wielbiąc mężczyznę, który nas oboje porzucił. Bo uwierzcie mi, ta historia zaczyna się na długo przed tą druzgocącą rozmową telefoniczną.

Nazywam się Patricia Collins i przez ostatnie 7 lat chodziłam jak na szpilkach w towarzystwie swojego dziecka.

Zaczęło się, gdy jej ojciec, Derek, uznał, że nasze małżeństwo tłumi jego marzenia i wyprowadził się, by zamieszkać ze swoją 23-letnią sekretarką. Banał? Absolutnie. Przewidywalne? Pewnie. Niszczycielskie? Bardziej, niż chciałabym przyznać.

Ale w rozwodzie jest tak: kiedy masz dzieci, nagle musisz rywalizować o ich względy z kimś, kto nie ma żadnych obowiązków i nieograniczonych pieniędzy na poczucie winy.

Derek wynajął w centrum efektowny loft z oknami od podłogi do sufitu i widokiem na rzekę. Ja zachowałam nasz skromny dom z trzema sypialniami – z kredytem hipotecznym, wspomnieniami i codzienną odpowiedzialnością za wychowanie naszej córki Emmy.

Podczas gdy ja pilnowałam godzin policyjnych, sprawdzałam prace domowe i odmawiałam spełniania drogich próśb, Najdroższy Tatuś zabierał Emmę do eleganckich restauracji, kupował jej markowe ubrania i pozwalał jej zostawać na noc poza domem, bo była już praktycznie dorosła.

Opieka nad dziećmi miała być rozdzielona po połowie, ale Emma szybko zorientowała się, które z rodziców jest przyjemniejsze.

Piątkowe popołudnia stały się rutyną – obserwowaliśmy, jak z autentycznym entuzjazmem pakuje torbę na weekend, gawędząc o przygodach, jakie zaplanował Dererick. Niedzielne wieczory wyglądały zupełnie inaczej: ponure powroty, narzekania na nudny dom i ciągłe porównania do ekscytującego życia taty.

„Tata mówi, że nie muszę się martwić długiem studenckim, bo on za wszystko zapłaci” – oznajmiła pewnego wtorku, będąc na ostatnim roku studiów, przewracając oczami, gdy zasugerowałem jej, żeby ubiegała się o stypendium awaryjne.

„Tata mówi, że praca na pół etatu w liceum to przeżytek. Chce, żebym skupił się na zabawie, póki jestem młody”.

„Tata mówi, że jesteś zbyt surowy. Nigdy nie miał tych wszystkich zasad, kiedy dorastał.”