Po trzech latach w więzieniu wróciłam do domu i zastałam ojca martwego, a macochę w jego domu. „Został pochowany rok temu” – powiedziała chłodno. Nie wiedziała, że ​​zostawił mi sekretny list z kluczem. Doprowadził mnie on do schowka i filmu, który nakręcił przed śmiercią. „Wrobiła cię” – powiedział.

Pierwszy oddech wolności nie smakował wolnością. Smakował spalinami diesla, gorzką kawą i metalicznym posmakiem dworca autobusowego o świcie – smakiem, który sugerował, że świat poszedł naprzód, nie zadając sobie trudu, by się dla mnie zatrzymać. Wyszedłem przez ciężką żelazną bramę, ściskając przezroczystą plastikową torbę, która zawierała w sobie całe moje istnienie: dwie flanelowe koszule, egzemplarz „Hrabiego  Monte Christo” w miękkiej  oprawie z uszkodzonym grzbietem i rodzaj ciężkiej ciszy, którą gromadzisz po trzech latach słuchania, jak twój głos jest nieistotny.

Ale kiedy stanąłem na popękanym chodniku, nie myślałem o przeszłości. Nie myślałem o celi, hałasie ani niesprawiedliwości.

Myślałem o jednej rzeczy.

Mój ojciec.

Każdej nocy, siedząc w domu, tworzyłam go w myślach, umieszczając w tym samym miejscu: siedzącego w swoim zniszczonym skórzanym fotelu przy oknie wykuszowym, a ciepłe żółte światło lampy na ganku oblepiało głębokie zmarszczki na jego twarzy. W mojej głowie zawsze czekał. Zawsze żywy. Zawsze trzymał się tej wersji mnie, która istniała przed sądami, przed nagłówkami gazet, zanim świat uznał  Eliego Vance’a  za przestępcę.

Nie zatrzymałem się na obiad w barze po drugiej stronie ulicy, chociaż miałem pusty żołądek. Do nikogo nie zadzwoniłem. Nawet nie sprawdziłem zmiętego papieru z adresem biura readmisji.

Poszedłem prosto do domu.

Albo to, co uważałem za dom.