Po śmierci mojego męża jego dzieci powiedziały: „Chcemy majątku, firmy – wszystkiego”. Mój prawnik błagał mnie, żebym walczyła. Powiedziałam: „Oddaj im wszystko”. Wszyscy myśleli, że oszalałam. Na rozprawie końcowej podpisałam papiery. Dzieci się uśmiechały – aż ich prawnik zbladł, gdy je przeczytał.

„Naprawdę?” Spojrzałem na niego. „To dlaczego wynajął prywatnego detektywa, żeby śledził twoje długi hazardowe, Sydney? 230 000 dolarów?”

Usta Sydney’a otworzyły się, ale nie wydobył się z nich żaden dźwięk.

„A Edwin?”, zwróciłem się do niego. „Oszukańcze plany inwestycyjne? Okradanie emerytów?”

„Nie możesz tego udowodnić” – wyszeptał Edwin.

„Mamy dokumenty bankowe” – wtrącił Mitchell, przesuwając teczkę po stole. „I nagrane rozmowy telefoniczne”.

„Colleen” – głos Sydney się załamał. „Jesteśmy rodziną”.

„Rodzina” – powtórzyłem. „Tak jak wtedy, gdy dałeś mi trzydzieści dni na opuszczenie domu?”

Bianca odezwała się: „Damy radę!”

„Nie ma nic do załatwienia” – powiedziałem. „Prawdziwy testament zostawia wszystko mnie. Ale postanowiłem być hojny”.

Wyciągnąłem akt darowizny. „Daję ci dokładnie to, o co prosiłeś. Dom. Willę”.

Sydney chwycił gazetę. Przeczytał ją. Jego twarz poszarzała.
„Z kredytami hipotecznymi? To… bylibyśmy pod wodą. Stracilibyśmy wszystko”.

„Zgadza się” – powiedziałem. „Będziesz posiadać nieruchomości warte 1,6 miliona dolarów z długiem na 2 miliony dolarów. Możesz to zaakceptować albo odejść z niczym”.

„A co jeśli odmówimy?” zapytał Edwin.

„W takim razie pani Whitaker wniesie oskarżenie o znęcanie się nad osobami starszymi i oszustwo” – powiedział Mitchell. „Kara więzienia, panowie”.

Sydney spojrzał na akt. Spojrzał na mnie. Podpisał.

Trzy miesiące później sprzedałem nieruchomość, na której utrzymanie Sydney i Edwina nie było stać. Przeprowadziłem się do domku w  Carmel z widokiem na Pacyfik. Zapłaciłem gotówką 1,2 miliona dolarów i wciąż zostało mi sporo pieniędzy.

Sydney złożył wniosek o upadłość. Uczęszcza na terapię hazardową nakazaną przez sąd. Edwin wrócił do matki i pracuje na nocną zmianę w tanim hotelu. Bianca się z nim rozwiodła.

Spędzam dni w ogrodzie. Sadziłem róże takie jak te, które kochał Floyd. To spokojna praca.

Pewnego popołudnia pod moją bramką zatrzymała się młoda kobieta.
„Przepraszam” – powiedziała. „Jestem  Sarah Mitchell , córka Jamesa Mitchella. Powiedział, że mogłabyś być zainteresowana wolontariatem. Pracuję z kobietami uciekającymi przed przemocą finansową”.

Uśmiechnęłam się. „Może i tak”.

Dwa miesiące później założyłem  Fundację Floyda Whitakera . Zapewniamy wsparcie prawne ofiarom przemocy finansowej w rodzinie. Nie był to spadek, jakiego oczekiwali Sydney i Edwin, ale dokładnie taki, jakiego pragnął Floyd.

Floyd zapewnił mi bezpieczeństwo finansowe, owszem. Ale jego prawdziwym darem było pokazanie mi, że jestem silniejsza, niż kiedykolwiek sobie wyobrażałam. Nie byłam tylko żoną ani macochą. Byłam Colleen Whitaker. I wreszcie byłam wolna.