Pies przybył na pogotowie z dzieckiem w pysku.

Niedługo potem Allison wróciła z torbą dowodów. W środku znajdowała się rozmiękła kartka papieru, na której pospiesznie zapisano:

Nie chciałem. Straciłem kontrolę.

Cisza powróciła.

Kiedy światła zamigotały, Atlas wyprostował się, jego ciało było napięte, a kły obnażone. Wpatrywał się w korytarz.

„On tu jest” – wyszeptałem.

W ciemności rozległ się głos:

„Doktorze… Chcę tylko odzyskać moją córkę”.

Parker podniósł broń.

„Grant, pójdź w stronę światła.”

„Nie mogę” – odpowiedział łamiący się głos. „Nie po tym, co zrobiłem”.

Atlas spojrzał na mnie, a potem na pomieszczenie ze skanerem. Zrozumiałem.

„Znajdź ją” – wyszeptałem.

Uciekł.

Znaleźliśmy Granta skulonego w pobliżu punktu kontrolnego, a Atlas rozłożył się obozem między nim a jego córką.

„Ona żyje” – powiedziałem jej delikatnie. „Dzięki tobie. Dzięki niemu”.

Grant rozpłakał się.

Śledztwo było długie i bolesne. Ale tym razem system postawił na wsparcie, a nie tylko karę.

Maeve wyzdrowiała.

Atlas przeszedł na emeryturę, otoczony spokojem i słońcem.

Grant otrzymał pomoc.

Tej nocy dowiedziałem się, że granica między niebezpieczeństwem a ocaleniem może czasami mieć cztery nogi: plamy błota na ziemi i serce, które nie chce się poddać.