Ona chciała domu w Malibu, nie mojego syna.

„Mamo, już jesteśmy małżeństwem. Wyślij mi klucz do domu w Malibu”.

Nie zaprosił mnie na swój ślub, ale zamierzał spędzić miesiąc miodowy u mnie. Uśmiechnęłam się, rozłączyłam… a trzy dni później „prezent ślubny”, który zostawiłam na ich progu, rozpętał burzę, której nikt się nie spodziewał.

Kiedy Connor zadzwonił do mnie tego ranka, w jego głosie nie słychać było ani radości, ani emocji. Tylko żądanie. Żadnego „cześć”. Żadnych przeprosin. Tylko to zdanie, suche, wręcz biurokratyczne.

Siedziałam nieruchomo w kuchni, zwrócona twarzą w stronę Oceanu Spokojnego. Tego samego oceanu, który był świadkiem dorastania moich dzieci, który zebrał prochy mojego ojca i męża, i który każdego dnia przypominał mi, co tak naprawdę znaczy przekazywanie i pamięć.

Dom w Malibu nie był tylko nieruchomością. Był dziedzictwem mojego ojca, Felixa Hartmana, szanowanego scenarzysty. Miejscem śmiechu, smutku i rodzinnych wspomnień. A teraz, bez ostrzeżenia, mój syn uznał go za zwykłą wakacyjną scenerię.

Coś było nie tak.

Nie odmówiłem. Nie przyjąłem też. Powiedziałem po prostu, że się zastanowię. Potem się rozłączyłem.

Tego dnia zadzwoniłem do dwóch osób: prywatnego detektywa, którego znałem od dawna, i mojego prawnika. Intuicja, którą wyrobiłem sobie przez lata, zarówno w życiu, jak i w Hollywood, odżyła na nowo.

Trzy dni później raport był już jasny.

Kobieta, którą poślubił Connor, tak naprawdę nie nazywała się Scarlet Moore. Jej przeszłość została starannie odtworzona. Jej poprzednie związki przebiegały według określonego schematu: wpływowi, starsi mężczyźni, potem zysk zawodowy… a potem rozstanie.

Ale przede wszystkim interesowała się domem jeszcze przed poznaniem mojego syna. Zadawała pytania. O jego wartość. O jego historię. O jego potencjał.

Connor nie był celem. Był punktem dostępu.