Nigdy nie powiedziałam rodzinie teściów, że posiadam pięciomiliardowe imperium. Dla nich wciąż byłam „bezużyteczną kurą domową”. Podczas kolacji wigilijnej moja teściowa wyrzuciła ulubioną sukienkę mojej ośmioletniej córki. „Wygląda tak tandetnie” – prychnęła. Moja córka rozpłakała się. Spojrzałam na moją szwagierkę, prezeskę, a ona uśmiechnęła się ironicznie. „Jaki wstyd”. Nie sprzeciwiłam się. Nie podniosłam głosu. Po prostu pokazałam im, kim naprawdę jestem – i właśnie w tym momencie ich świat zaczął się walić.

„Zwolniłeś Davida?” zapytał Mark.

„Tak.”

„Dobrze” – powiedział Mark. „Jutro zwalniam rodziców”.

Weszli do restauracji. Maitre d’hôtel skłonił się nisko. „Przewodniczący Vance. Panie Vance. Pański stolik jest gotowy”.

Część 6: Boże Narodzenie pełne wolności

Restauracja była krainą czarów, pełną złotych świateł i delikatnej muzyki skrzypcowej. Usiedli przy najlepszym stoliku przy oknie, z widokiem na panoramę miasta.

Lily wciąż milczała. Rysowała na lnianej serwetce piórem, które dał jej kelner.

„Co rysujesz, kochanie?” zapytał Mark.

„Moja sukienka” – powiedziała Lily ze smutkiem. „Nie chcę o niej zapomnieć”.

Elena spojrzała na rysunek. Był surowy, kolorowy i pełen życia. Był lepszy niż jakikolwiek projekt, który zatwierdziła w ostatnim kwartale.

„Nie zapomnisz tego” – powiedziała Elena, sięgając przez stół po serwetkę. „I świat też nie”.

„Co masz na myśli?” zapytała Lily.

„Wyślę to zespołowi projektantów w Paryżu” – oznajmiła Elena. „Kolekcja Nova Spring będzie oparta na tym rysunku. Nazwiemy ją „Linia Liliowa”. Będzie kolorowa, radosna i pełna blasku”.

Oczy Lily rozszerzyły się. „Naprawdę?”

„Naprawdę. A każdy grosz z zysku z tej linii trafi do organizacji charytatywnej, która przekazuje ubrania potrzebującym dzieciom. Więc nikt nigdy nie będzie miał wrażenia, że ​​jego ubrania to śmieci.”

Mark uniósł kieliszek szampana. „Za Linię Liliową”.

„Do Linii Lily!” Lily radowała się, popijając sokiem jabłkowym.

Następnego ranka skutki były spektakularne.

Nagłówki w dziale biznesowym nie wymieniały nazwisk, ale ukryte artykuły były złośliwe.  „Dyrektor zwolniony podczas kolacji wigilijnej za obrazę prezesa”.

David trafił na czarną listę. Żadna szanująca się firma nie zatrudniłaby człowieka zwolnionego przez Nova Group za „rażące wykroczenie”. On i Clara musieli sprzedać dom – ze stratą – aby spłacić długi firmy.

Brenda i Robert nie radzili sobie lepiej. Mark ograniczył im kieszonkowe. Przestał spłacać kredyt hipoteczny. W ciągu trzech miesięcy na domu, który tak bardzo kochali, pojawiła się tabliczka „Na sprzedaż”. Kiedy próbowali dodzwonić się do Marka, jego numer został odłączony. Kiedy próbowali odwiedzić dom, ochrona ich odprawiła przy bramie posiadłości Eleny.

Chcieli bogatej rodziny. Mieli ją. Po prostu nie mogli już tam wchodzić.

Pół roku później, podczas Paryskiego Tygodnia Mody.

Pas startowy był ciemny. Wtedy na scenę oświetlił się reflektor.

Modelka wyszła z salonu. Nie miała na sobie ani czerni, ani beżu. Miała na sobie olśniewającą, wyrafinowaną wersję tęczowej sukienki z ręcznie naszytymi cekinami.

Tłum wstrzymał oddech. To było świeże. To była radość. To było buntownicze.

Pod koniec pokazu Elena weszła na wybieg. Trzymała za rękę małą dziewczynkę ubraną w oryginalny projekt – przerobiony z najdelikatniejszego jedwabiu, ale zachowujący ducha.

Lily pomachała do tłumu. Oklaski były ogłuszające.

Za kulisami reporter podsunął Elenie mikrofon.

„Prezesie Vance! Ta kolekcja to przełom dla Novy. Co zainspirowało pana do przyjęcia tak… surowej estetyki?”

Elena spojrzała w kamerę. Wiedziała, że ​​jej teściowie oglądają coś gdzieś na małym telewizorze w małym mieszkaniu.

„W tym roku nauczyłam się czegoś ważnego” – powiedziała Elena, uśmiechając się do Lily. „Nigdy nie oceniaj wartości po metce. Niektóre z najdroższych rzeczy na świecie to bezwartościowe śmieci. A niektóre rzeczy, które wyglądają jak szmaty… to w rzeczywistości królewskość w przebraniu”.

Podniosła Lily i odeszła, zostawiając za sobą błyski aparatów.

Koniec.