2. Ukoj oczy
zmęczony lub wzdęty Jak to działa: Torebki herbaty przechowywane w lodówce schładzają się i odświeżają, dzięki czemu idealnie nadają się do zmniejszania obrzęków i łagodzenia zmęczonych oczu. Kofeina zawarta w herbacie pomaga zwężać naczynia krwionośne, a niska temperatura zmniejsza obrzęk i stan zapalny.
Instrukcje użytkowania:
ciąg dalszy na następnej stronie
Po zaparzeniu zużyte torebki herbaty włóż do czystego pojemnika i przechowuj w lodówce.
Jeśli to konieczne, wyjmij dwie schłodzone torebki herbaty i połóż je na zamkniętych oczach na 10 do 15 minut.
Rezultat: Po zastosowaniu chłodnych torebek z herbatą jako łagodzącego zabiegu na oczy zauważysz zmniejszenie obrzęków oraz odświeżone i jaśniejsze oczy.
3. Zmiękcz mięso
Jak to działa: Garbniki zawarte w herbacie działają jak naturalny środek zmiękczający mięso. Jeśli przechowujesz zużyte torebki herbaty w lodówce, można je później wykorzystać do marynowania mięsa, dzięki czemu będzie ono bardziej delikatne i aromatyczne.
Instrukcje użytkowania:
Przygotuj kilka torebek herbaty i pozostaw je do całkowitego ostygnięcia w lodówce.
Ostudzoną herbatę wykorzystaj jako bazę do marynaty mięsnej. Dodaj ulubione zioła, przyprawy i odrobinę oleju.
Mięso marynować w mieszance przez kilka godzin lub przez noc przed gotowaniem.
Wynik: Twoje mięso będzie bardziej delikatne i będzie miało subtelny, wzmocniony smak dzięki naturalnym właściwościom zmiękczającym herbaty.
4. Zrewitalizuj skórę
Jak to działa: Przeciwutleniacze zawarte w herbacie nałożone na skórę mogą pomóc odmłodzić i odświeżyć cerę. Schłodzone torebki herbaty są szczególnie skuteczne jako szybkie lekarstwo na zmęczoną lub matową skórę.
Instrukcje użytkowania:
Przechowuj zużyte torebki herbaty w lodówce i pozostaw je do ostygnięcia na kilka godzin.
Delikatnie przetrzyj schłodzone torebki herbaty po twarzy i szyi lub umieść je w określonych miejscach, takich jak cienie lub wypryski, na 10 do 15 minut.
Rezultat: Po tym prostym zabiegu Twoja skóra będzie odświeżona, zrewitalizowana, a nawet może wydawać się bardziej stonowana i rozjaśniona.
5. Zmniejsza obrzęk i drobne podrażnienia skóry Jak to działa: Zimne torebki herbaty mogą pomóc złagodzić drobne podrażnienia i użądlenia skóry
owady i obrzęki. Właściwości przeciwzapalne herbaty w połączeniu z niską temperaturą zmniejszają zaczerwienienie, swędzenie i dyskomfort.
Instrukcje użytkowania:
Yo Make również polubił
Tarta pomarańczowa miksowana: puszysty, aromatyczny deser!
Ananas, cytryna i imbir: naturalny napój, który oczyszcza i spala tłuszcz
Moja siostra i jej mąż organizowali 85. urodziny mojej mamy, a mój syn pochylił się i wyszeptał: „Weź torbę, wyjeżdżamy, udawaj, że wszystko w porządku”. Myślałam, że dramatyzuje, dopóki nie zamknął drzwi samochodu i nie powiedział: „Coś jest nie tak, bardzo, bardzo nie tak”, a 10 minut później zadzwoniłam na policję. Linda pochyliła się z tym uprzejmym uśmiechem niczym z obrazka kościelnego i wyszeptała: „Wszystkiego najlepszego, mamo”, jakby brała udział w castingu do tytułu Dziewczyny Roku. Jej mąż, Paul, krążył za nią, a jego wzrok błądził od stołu gości do stołu z prezentami, a potem do tylnych drzwi – licząc monety tak, jak niektórzy liczą pieniądze. Cisza. Szybko! Zawsze kalkulując. Centrum Społecznościowe Riverside wydawało się całkiem niegroźne: różowe balony, starzy znajomi, ciepłe oświetlenie, muzyka big bandowa dochodząca w blasku lampek. Moja mama – osiemdziesięciopięcioletnia i promienna w swojej ulubionej sukience – śmiała się, jakby świat nigdy nie kazał jej dźwigać niczego ciężkiego. Wtedy mój syn Jason pochylił się nade mną, na tyle blisko, że jego oddech ogrzał moje ucho. „Weź torbę” – wyszeptał. „Wychodzimy. Zachowuj się normalnie”. „O mało go nie zignorowałam. Jason był opiekuńczy odkąd zmarł jego dziadek, jakby żałoba przeprogramowała go w ludzki system alarmowy. Ale jego dłoń zacisnęła się na moim łokciu – mocno, opanowanie – a spokój na jego twarzy nie pasował do drżenia palców. To nie był dramat. To był instynkt. Na zewnątrz zaprowadził nas do samochodu i zamknął drzwi, jakbyśmy nie wychodzili z imprezy – tylko odchodzili od klifu. Wyciągnął nagranie z telefonu. „Myśleli, że nikogo nie ma na zewnątrz” – powiedział. „Słyszałem ich w pobliżu parkingu”. Głos Lindy. Głos Paula. Wystarczająco wyraźny, by zaschło mi w gardle. Nie plotki, nie narzekania – papierkowa robota, „zwykły podpis”, plany przyspieszenia decyzji mamy nie powinny być pochopne. „Przyjazna ocena” miała sprawić, że wyda się niepewna w odpowiednim momencie. A potem, jakby nic się nie stało, powiedziała – rozmawiali o „dostosowaniu” tego, co piła, żeby wyglądała na nieco zdystansowaną, na tyle długo, by wszyscy w to uwierzyli. Spojrzałam przez przednią szybę na lśniące szyby, obserwując, jak moja matka uśmiecha się do kobiet, które znały ją od dziesięcioleci… podczas gdy moja siostra ćwiczyła rolę kochającej niańki. Jason wołał o pomoc. Ludzie przychodzili cicho, bez migających świateł, bez scen – tylko spokojne twarze i staranne instrukcje: wróć do środka, uśmiechnij się, pozwól mu się bawić. Więc tak zrobiliśmy. Linda próbowała nakłonić mamę do „specjalnej herbaty”. Mężczyzna, którego przedstawiła jako zdecydowanie zbyt swobodnego – dr Peterson – wślizgnął się do naszego pokoju z uśmiechem, który… Nie dosięgnął jego oczu ani listy „szybkich pytań”. W sali wciąż rozbrzmiewała muzyka, wciąż słychać było śmiech, ale czułam, jak wszystko sztywnieje, jakby samo powietrze robiło się coraz gęstsze. Wtedy zgasły światła. Czerwień alarmu oświetliła tłum. Krzesła szurały. Ludzie szeptali. W tym półmroku dłoń Paula zacisnęła się na ramieniu mojej matki – zbyt mocno, by nieść jej pocieszenie. „Chodź” – nalegał, ciągnąc ją w stronę wyjścia. „Na zewnątrz jest bezpieczniej”. Wtedy z cienia dobiegł spokojny głos. „Właściwie” – powiedział ktoś, spokojny i pewny siebie – „musimy cię zapytać, w co jesteś ubrana”. „Paul pozostał nieruchomy. Pewność siebie z jego twarzy ulotniła się tak szybko, że było to niemal nierealne. Przez ułamek sekundy myślałam, że to już koniec – czysty, opanowany, skończony. Ale kilka nocy później, po północy, zadzwonił mój telefon. Ostry głos po drugiej stronie powiedział: „Pani Miller… musimy, żebyś przyszła do mamy. Nie odbiera”. „Kiedy tam dotarłam, drzwi wejściowe nie były uszkodzone. Żadnych drzazg. Żadnej paniki. Po prostu… otworzyły się w sposób, który przyprawił mnie o dreszcze. Śledczy podał mi zapieczętowaną torbę z pojedynczą kartką papieru w środku. Pismo Lindy. „Mamo, przepraszam, że do tego doszło… nie dałaś mi wyboru…” Zanim zdążyłam złapać oddech, śledczy dodał: „Jej monitor domowy nie działa. A Lindy nigdzie nie ma”. Świat się zatrząsł. Wtedy na moim ekranie pojawił się nieznany numer. Odebrałam po pierwszym sygnale. Znajomy głos wyszeptał: „Carol… to ja”. Kolana prawie się pode mną ugięły – bo to była moja mama. Żyła. Dzwoniła. I nie miałam pojęcia, skąd dzwoni. Jeśli chcesz poznać dalszą część tej historii, czeka w komentarzach”.⏬
Kip Stroganow