Nie wiedział, że posiadam 51% udziałów w jego imperium

Nadszedł sobotni wieczór. Włożyłem prostą niebieską koszulę i wyprasowane spodnie. Nic nadzwyczajnego. Spojrzałem na siebie w lustrze: siedemdziesiąt cztery lata, przerzedzone siwe włosy, ręce, które budowały. Bradford widział biedę. Nie patrzył wystarczająco daleko.

Dwór Bradford stał na końcu okrągłego podjazdu, cały z kamienia i szkła. Moja Honda była zaparkowana między Mercedesem a BMW. Kontrast był uderzający. W środku stół był nakryty na osiem osób. Skórzana teczka leżała obok fotela Bradforda.

Isabelle przywitała mnie pierwsza. Szepnęła mi do ucha, że ​​są obecni prawnicy. Vivien przytuliła mnie, wyglądając na zaniepokojoną. Pojawił się Bradford, nienagannie ubrany, z wyćwiczonym uśmiechem.

Kolacja rozpoczęła się od uprzejmości. Potem Bradford przeszedł do sedna sprawy: dziedziczenie, ochrona, odpowiedzialność. Mówił o mnie, mojej emeryturze, moim domu, moim samochodzie. O trudnościach związanych ze starzeniem się w samotności.

Zaproponował mi pracę konsultanta na pół etatu. Trzydzieści pięć tysięcy dolarów rocznie. Smycz podarował mi jako przysługę.

Następnie otworzył teczkę.

Pełnomocnictwa. Medyczne. Finansowe. Dokumenty, które dały mu całkowitą kontrolę nad moim życiem. Przeczytałem je uważnie. Bardzo uważnie.

Gdy podniosłem głowę, pułapka była jasna.

„Zanim porozmawiamy o mnie”, powiedziałem spokojnie, „porozmawiajmy o twojej firmie”.

Zadałem mu proste pytania. Kto jest właścicielem czego? Jaki procent? Pojawiła się nazwa Riverside Holdings. Potem dokładna kwota.

„Pięćdziesiąt jeden i trzy przecinek procenta” – doprecyzowałem.

Zapadła cisza.

Wyjąłem telefon. Dokumenty były. Oficjalne oświadczenia. Fundusz powierniczy rodziny Sutton. Właściciel rzeczywisty: Harold Sutton.

Bradford zbladł.

„Martin” – powiedziałem. „Możesz wejść”.

Martin pojawił się z teczką w ręku. Położył akta na stole: każdy pakiet ratunkowy, każdy głos, każdy podpis. Dwadzieścia lat uzależnienia finansowego.

„Każda decyzja pochodziła od niego” – powiedział, wskazując na mnie.

Bradford w końcu zrozumiał.

Następnie przedstawiłem mu dwie opcje: albo złożyć rezygnację z honorem i pozostać konsultantem, albo wejść na giełdę i stracić znacznie więcej niż tylko posadę. Miał czas do poniedziałku rano.

Vivien wstała. Isabelle też. Wyszliśmy razem, zostawiając mężczyznę zmagającego się z własnymi obliczeniami.