„W zeszłym miesiącu Leo się udusił. Naomi uratowała mu życie. Nie chciała cię martwić.”

„Kim ona jest?” wyszeptał Ethan.

Pielęgniarka pediatryczna. Pięć lat w Szpitalu Dziecięcym Lakeshore. Straciła córkę i odeszła od medycyny.

Ethan odnalazł Naomi dwa dni później w schronisku dla kobiet w Southside w Chicago, gdzie serwowała jedzenie matkom i dzieciom.

„Myliłem się” – powiedział. „We wszystkim”.

„To nie zmienia tego, co się stało” – odpowiedziała Naomi, nie odwracając się. „Przekroczyłam granicę, pamiętasz?”

„Nie przekroczyłeś żadnej granicy” – powiedział. „Zostałeś, kiedy ja nie”.

W końcu stanęła z nim twarzą w twarz. „W chwili, gdy za bardzo mi zależało, stałam się zagrożeniem. Oboje wiemy dlaczego”.

Skinął głową. „Masz rację. Zobaczyłem, czego nauczono mnie się bać. Przepraszam”.

Ona mu nie wybaczyła. Jeszcze nie.

Trzy dni później Naomi wróciła – nie jako pracownica, ale przez drzwi wejściowe. Chłopcy podbiegli do niej, jakby wstrzymywali oddech.

Później przedstawiła swoje warunki. Nie była służącą. Podejmowała decyzje za chłopców. Obowiązkowe konsultacje rodzinne. Pensja odzwierciedlająca jej rolę. A gdyby jeszcze raz podniósł na nią głos, zniknęłaby.

Ethan zgodził się na wszystko.

Dom się zmienił. Wspólne posiłki. Bajki na dobranoc. Nazywanie emocji. Ethan nauczył się zostawać.

Potem nadszedł wniosek o przyznanie opieki.

Zaniedbanie. Niestabilność. I co najgorsze – śmierć córki Naomi przemieniona w broń.

„Wykorzystają mnie przeciwko tobie” – powiedziała cicho Naomi.

„Walczymy razem” – powiedział Ethan.

W sądzie próbowali ją złamać. Zmusili ją do ponownego przeżycia śmierci córki. Sugerowali, że jest niebezpieczna.

Ethan wstał, choć nie powinien. „Ona uratowała moje dzieci” – powiedział. „Karzesz ją za to”.

Sędzia poprosił o możliwość spotkania się z chłopcami na osobności.

„Została” – powiedział po prostu Oliver. „Wszyscy inni już wyszli”.