Moja żona zaczęła wracać do domu po godzinie 21:00 z dziwnymi śladami na nadgarstkach – więc pewnego wieczoru pojawiłem się w jej biurze bez zapowiedzi

Z trudem łapałem powietrze.

„Tak”, powiedziałem spokojnie. „Naprawdę chcę. I myślę, że Lenie też by się to spodobało”.

Przekroiła kanapkę po skosie na pół, położyła ją na talerzu i podała mi ze słodkim uśmiechem.

„Więc zróbmy to dobrze, kochanie.  Wszystko .”

I gdy tak staliśmy z talerzami w dłoniach, w cichym szumie naszej kuchni, zdałem sobie sprawę, że nie byliśmy zepsuci. Może byliśmy tylko trochę skręceni, ale wciąż byliśmy razem.

Co najważniejsze, nie poślubiłem kobiety, która skrywała sekrety. Poślubiłem kobietę, która nosiła niewidzialne peleryny. Tutaj, w domu, w biurze i w obecności Leny.

A czasami te peleryny pozostawiają blizny.