Moja suknia ślubna zniknęła kilka godzin przed ceremonią – to, co wydarzyło się później, wciąż mnie prześladuje

„To Emily” – powiedziała wyraźnie. „Jej dzień. Jej ślub. Stacey, kocham cię. Ale kradzież radości twojej siostry nie jest sposobem na ukojenie naszego bólu”.

Jej głos się załamał. „Jeśli cię boli, przyjdź do mnie. Ale nie krzywdź siostry, żeby poczuć się lepiej”.

Wyzywająca twarz Stacey zadrżała. Cofnęła się, usta jej drżały, i po cichu wróciła na tylne siedzenie.

Mama zwróciła się do mnie, a jej oczy były pełne łez.

Nie potrzebujesz idealnej sukni, żeby być piękną panną młodą. Twoje serce, twoja siła, twoja miłość do Marka – to właśnie lśni.

Tylko dla zobrazowania.
Z nią u boku szedłem do ołtarza.
Ceremonia minęła jak mgła. Przysięgi, pocałunek, oklaski – ledwo czułem się obecny.

Przyjęcie było jeszcze bardziej surowe. Goście śmiali się żałośnie, szeptali w kątach. Próbowałem tańczyć i uśmiechać się, ale nic nie wydawało się prawdziwe.

Stacey zniknęła. Zniknęła zaraz po ceremonii – wciąż w mojej sukni.

Później tego wieczoru, gdy większość gości już wyszła, ona wróciła.

Przebrała się z powrotem w codzienne ubranie i niosła sukienkę w pokrowcu na ubrania. Jej twarz była pokryta plamami, a oczy zaczerwienione od płaczu.

„Emily” – wyszeptała. „Bardzo mi przykro”.