Moja siostra zapłaciła właścicielowi mieszkania, żeby mnie eksmitował; żałowała tego.

Nazywam się Suzanne, mam 28 lat i straciłam pracę we wtorek rano. Spotkanie było zbyt ciche, grzeczne podziękowania, koperta spadła na stół. Wychodząc, powiedziałam sobie, że wszystko będzie dobrze. Otworzyłam aplikację bankową, zaktualizowałam CV i wzięłam głęboki oddech.

Dwa dni później zadzwonił do mnie mój gospodarz. Chciał „porozmawiać”. Myślałem, że chodzi o naprawy, jakieś szczegóły administracyjne. W rzeczywistości ktoś zaoferował mu 500 dolarów za wcześniejsze zerwanie umowy najmu i szybkie wyprowadzkę.

To nie była pomyłka ani nieznajomy. To była moja siostra.

Kiedy do niej zadzwoniłem, nie okazała ani zdziwienia, ani poczucia winy. Mówiła tak, jakby zrobiła mi przysługę, wręcz rozbawiona. Przesłanie było jasne: to dla mojego dobra i muszę się dostosować.

Najgorsze nie były pieniądze. Najgorsze było uświadomienie sobie, jak szybko moje życie może zostać wywrócone do góry nogami przez bliskich, z przerażającym spokojem.

Właściciel wyjaśnił, że nie będzie inicjował formalnej eksmisji, a jedynie umowę o rozwiązaniu umowy. Jeśli podpiszę, mam 48 godzin. Zrezygnował z czynszu za kolejny miesiąc i obiecał „sprawiedliwie” wywiązać się z kaucji, nie składając niczego na piśmie.

Właśnie straciłem pensję. Nie miałem gdzie mieszkać. Żadnych oszczędności. A moja siostra właśnie przyspieszyła najgorszy tydzień mojego życia.

Zadzwoniłam do rodziców z prośbą o tymczasowe zakwaterowanie. Odmówili. Spokojnie. Rozmawiali o wyciągniętych wnioskach, motywacji, odpowiedzialnej miłości. Rozłączyłam się i coś się zepsuło.

Tego wieczoru zacząłem przeglądać swoje rzeczy: te niezbędne, te wymienne, te niezastąpione. Wysłałem wiadomość do znajomego. Przeczytane. Bez odpowiedzi.

Około 1 w nocy mój gospodarz znowu do mnie napisał. Spodziewałem się szybkiej odpowiedzi. Odłożyłem telefon i zacząłem pakować torbę.