Moja macocha zawsze mnie nienawidziła bez powodu, ale powiedziała mi, że umiera i dała mi klucze do pokoju w motelu, zostawiając karteczkę z napisem: „Przepraszam”. – Historia dnia

Wiesz, jak to jest być niemile widzianym we własnej rodzinie? Wiem. Wiem aż za dobrze. Najpierw mój ojciec uzyskał pełną opiekę i zabronił matce widywać się ze mną.

Nawet kiedy miałem osiemnaście lat, moja matka nawet nie próbowała się ze mną skontaktować. Na jej pogrzebie zobaczyłem ją po raz pierwszy jako osobę dorosłą.

Mój ojciec nigdy mnie nie potrzebował. Przygarnął mnie tylko po to, żeby zrobić krzywdę mojej matce. A gdy tylko skończyłam osiemnaście lat, powitał mnie i powiedział, że nie muszę już wracać do domu. Czułam się samotna przez całe życie. Aż do momentu, gdy poznałam Roba, mojego męża.

Rob został moim najlepszym przyjacielem, partnerem i kochankiem. Osobą, która udowodniła mi, że nic mi nie jest. Że zasługuję na miłość. Poznaliśmy się na mojej pierwszej imprezie studenckiej i od tamtej pory nie rozstajemy się.

Rob był moim jedynym wsparciem i starałam się być dla niego taka sama. Ale nic w życiu nie jest idealne, prawda? Zawsze jest jakiś haczyk. A tym haczykiem była matka Roba, Carla.

Ta kobieta nienawidziła mnie od pierwszego wejrzenia. I choć minęły lata, wciąż nie wiedziałem dlaczego.

Nieważne, ile razy pytałem Carlę, co się dzieje, nieważne, ile razy próbowałem to naprawić lub pójść na kompromis, ona robiła wszystko, co mogła, żeby uprzykrzyć mi życie.

Zawsze chciała, żeby Rob przedstawiał mnie w złym świetle. Ciągle się kłóciła i nigdy nie dawała nam żyć w pokoju. Błagałem Roba, żeby zerwał z nią kontakt, ale powiedział, że to niemożliwe. W końcu była częścią rodziny.

Pewnego wieczoru Rob wrócił do domu załamany. Cicho padł na kanapę.

„Wszystko w porządku?” zapytałem go.

„Nie” – wyszeptał Rob. „Mama jest bardzo chora” – wyszeptał.