Moja macocha mnie oszukiwała… dopóki prawda nie wyszła na jaw.

Macocha kazała mi gotować i sprzątać przez pięć godzin, a potem wezwała policję. Przed nimi twierdziła, że ​​tracę panowanie nad sobą. Moja przyrodnia siostra dodała z zadowolonym uśmiechem: „Jesteś prawdziwą pijawką”.

Nie protestowałem. Nie krzyczałem. Po prostu wysłałem ojcu wiadomość: „Zadzwoniła na policję”. Dwie godziny później obejrzał film. I zbladł.

Jeśli uważasz, że to przesada, rozumiem. Ja też wolałbym, żeby to była nieprawda. Ale oto moja historia.

Dorastałem w Willow Creek, małej wiosce, gdzie wszyscy wiedzą, co robią inni. Mieszkałem tam z babcią Patricią, ponieważ mój ojciec, Steven, pracował na morzu. Nie był agresywny ani okrutny, po prostu nieobecny. Kiedy był w domu, pytał, czy wszystko w porządku, jakby sprawdzał sprzęt AGD.

Moja babcia widziała wszystko. Wiedziała, kiedy dziecko było chore, nawet jeśli mówiło „wszystko w porządku”. A potem był Robert, sąsiad, który nauczył mnie grać na gitarze i pewnego dnia powiedział: „Masz głos. Nie daj się nikomu przekonać, że to wstyd”.

Kiedy zmarła moja babcia, mój ojciec wrócił i zdecydował, że musimy wyjechać. Opuściliśmy Willow Creek i udaliśmy się do Norfolk. To był dla niego nowy początek. Dla mnie całkowite wyrwanie się z korzeniami.

Chwilę później poznał Angelę.

Angela była idealna w kontaktach publicznych. Współczująca, troskliwa, zawsze mówiła to, co trzeba, we właściwym momencie. Jej córka, Samantha, w moim wieku, była jej całkowitym przeciwieństwem: zimna, pogardliwa, zawsze gotowa do osądzania.

Po ślubie Angela się zmieniła. Uwagi stały się zasadami. Na lodówce pojawiła się tabela obowiązków. Sam miał dwa drobne zadania. Ja zajmowałam się wszystkim innym. Pranie, mycie podłóg, zmywanie, posiłki. Każdego dnia.

„Uczę cię odpowiedzialności” – powiedziała Angela.
„Powinieneś być wdzięczny” – dodała.
„Bierzesz wszystko i nic nie dajesz”.

Mój ojciec prawie nigdy nie był obecny. A kiedy dzwonił, Angela wsuwała mi słuchawkę do ręki i szeptała, co mam powiedzieć. Posłuchałem.