Mój syn upokorzył mnie na spotkaniu… a potem odzyskałem kontrolę

Kolejne miesiące pokazały, że wybór był słuszny. Firma nie odpuściła. Odżyła.

Przywrócono programy socjalne. Wzrosło zadowolenie pracowników. Powstały nowe, pełne szacunku i zrównoważone partnerstwa.

Keith musiał zaczynać od zera gdzie indziej, w mniejszej firmie, pod kierownictwem ludzi znacznie młodszych od siebie. Lekcja pokory, której nigdy nie udało mi się mu przekazać.

Pewnego dnia wrócił do mnie. Żeby przeprosić. Nie żeby odzyskać pracę, ale żeby przyznać się do błędów. Wysłuchałem. Bez żadnych obietnic.

Raz zniszczonego zaufania nie da się odbudować w jednej chwili.

Dziś ponownie kieruję firmą, którą założyłem. Mając sześćdziesiąt pięć lat, nie jestem ani zagubiony, ani oderwany od rzeczywistości. Mam doświadczenie.

Ta historia nie jest o zemście, ale przypomnieniem: wiek nie przekreśla kompetencji ani prawowitości. A czasem trzeba zostać publicznie upokorzonym, by uświadomić sobie swoją wartość.

Kluczowy wniosek: niedocenianie kogoś, bo się starzeje, to błąd. Niedocenianie osoby, która cię wszystkiego nauczyła… zdarza się tylko raz.