Mój syn, który przyniósł naszej rodzinie same kłopoty, zniknął w wieku 20 lat – wrócił 3 lata później, a ja ledwo go poznałam

Mój syn był burzą, która rozdarła nasze życie i pozostawiła po sobie jedynie ból. Kiedy zmarł w wieku 20 lat, myślałam, że już go nigdy nie zobaczę. Ale trzy lata później pukanie do moich drzwi opowiedziało inną historię. Mój syn znów był w domu, ale nie byłam pewna, czy jestem gotowa na to, kim się stał.

Poranne słońce wkradało się przez kuchenne okno, rzucając długie cienie na zniszczone linoleum. Moje ręce drżały, gdy sięgałam po filiżankę do kawy, a ceramiczny kawałek na krawędzi przypomniał mi o wszystkich małych, ciężkich ciosach, jakie zadało mi życie. W wieku 40 lat czułam, że przeżyłam całe życie pełne bólu.

Smutna kobieta pokonana przez żal i nostalgię | Źródło: Midjourney

„Mamo?” Głos mojej córki wyrwał mnie z moich myśli. Sarah, teraz dziesięcioletnia, stała w drzwiach, z plecakiem szkolnym niezręcznie przerzuconym przez ramię. Jego oczy, tak podobne do oczu jego brata, patrzyły na mnie ze strachem i nadzieją.

„Nic mi nie jest, kochanie” skłamałam, wymuszając uśmiech.

Ale Sarah mu nie uwierzyła. Upuściła plecak i podeszła, dotykając moją małą dłonią. „Wciąż myślisz o Abby, prawda?”

Byłam załamana. „Kochana, niektóre rany potrzebują czasu, aby się zagoić”.

Zniechęcona dziewczyna | Źródło: Midjourney
Zniechęcona młoda dziewczyna | Źródło: Midjourney

„Myślisz, że pewnego dnia wróci?”

Miałam dość siebie, wdychając zapach mojego zimnego szamponu. „Nie wiem, kochanie. Nie wiem”. »

Prawda stała się brutalna. Mon fils, Abraham (Abby, comme nous l’appelions tous), n’avait connu que des ennuis. Te stałe désordres financiers, te zawieszenia w szkole i te spory bez fin m’ont minée le cœur.

Et un matin, il est parti. C’était il y a trois ans.