Mój mąż zamknął mnie przed galą, którą organizował, a zamiast niej zabrał swoją kochankę. „Światła przyprawiają ją o migrenę” – skłamał prasie. Gdy wszedł na scenę, weszłam, a cała sala wstała. Spojrzałam na niego i powiedziałam: „To moja impreza, Julian”. Zbladł, gdy zdał sobie sprawę, kim naprawdę jestem…

O 13:00 powietrze na zewnątrz Met było elektryzujące. Błyski fleszy przypominały burzę stroboskopową, oślepiającą i nieustającą.
Jeszcze mnie tam nie było. Oglądałem transmisję na żywo na tablecie z tyłu Rolls-Royce’a Phantoma, osłonięty przyciemnianymi szybami dwie przecznice dalej.
Obserwowałem Juliana wysiadającego ze swojego czarnego Maybacha. Wyglądał nienagannie, musiałem mu to przyznać. Smoking był szyty na miarę, skrojony tak, by podkreślać szerokość jego ramion – ramion, które nie były wystarczająco silne, by udźwignąć ciężar tego, co miało nadejść.
Nie był sam.
Isabella Ricci wysiadła za nim z samochodu.
Poczułem zimne ukłucie rozpoznania. Isabella. „Modelka”, której kariera zatrzymała się trzy lata temu z powodu notorycznego braku punktualności i zamiłowania do cudzych substancji. Była olśniewająca w srebrnej sukience, która przylegała do niej jak płynna rtęć.
Julian objął ją w talii. Pozował. Uśmiechnął się tym rekinim uśmiechem, tym, który mówił: „Jestem na miejscu”.
„Julian! Tutaj!” krzyknął fotograf. „Gdzie jest żona?”
Julian zamilkł. Przysunęłam się bliżej ekranu.
„Elara źle się czuje” – skłamał, a jego wyraz twarzy bez trudu zmienił się w wyraz współczującego zatroskania. „Woli spokojne życie. Szczerze mówiąc, światła przyprawiają ją o migrenę. Ten świat… to nie jest jej klimat”.
Isabella zaśmiała się, dźwiękiem przypominającym dzwonki wietrzne, i oparła się o niego. „Biedactwo” – mruknęła wystarczająco głośno, by przemówić mikrofony. „Niektórzy ludzie po prostu nie są stworzeni do takiej wysokości”.
Dałam znak kierowcy.
„Jedź” – powiedziałam.