Młody lekarz poślubił bogatą wdowę, aby zgarnąć miliony… Ale mała bezdomna dziewczynka pokrzyżowała jego genialny plan!

Zamieszanie zaalarmowało lekarzy, którzy wyrwali się z rutyny i pobiegli do sali reanimacyjnej. Jeden z chirurgów podjął decyzję:

— Na salę operacyjną! Ten zabieg jest pod moim nadzorem!

Operacja zakończyła się sukcesem. Serce Oksany wróciło do regularnego rytmu, a krążenie tętnicze zostało przywrócone. Piątego dnia lekarze przygotowywali się do wypisu.

Ali odwiedził go tylko raz – podczas wycieczki studenckiej. Wszyscy gratulowali mu szczęścia, nazywali go „ocalałym” i wspominali o tajemniczej dziewczynce, która obudziła cały oddział, zanim zniknęła.

W dniu wypisu dzieci sprawiły jej miłą niespodziankę: Zlata, pełna zmartwienia, zaalarmowała siostrę i całą rodzinę, która pośpieszyła jej na pomoc. Starsze rodzeństwo, wnuki, synowa i zięć otoczyli Oksanę swoją miłością. Dostała elektryczny fotel z funkcją rozkładania, aby mogła swobodnie poruszać się po domu i ogrodzie podczas rekonwalescencji.

W tym radosnym podnieceniu Oksana zupełnie zapomniała o Alim, jakby nigdy nie istniał.

Kiedy wrócił, żeby zabrać swoje rzeczy, wyglądał na przybitego i przestraszonego. Oksana wzięła go za rękę, wsunęła w nią obrączkę, którą jej dał, i ścisnęła jego nadgarstek:

— Powodzenia, doktorze.

Ali odszedł, pozwalając, by marzenie o domu rozwiało się. Syn Eugeniusza Aleksandrowicza, wierny obietnicy ojca, wrócił, by się ustatkować; powierzył zarządzanie firmą siostrze i szwagrowi, którzy pozostali w Serbii, podczas gdy on sam, wzmocniony odpowiednim wykształceniem, objął kierownictwo nad pracownią architektoniczną ojca.

Oksana w końcu mogła spocząć w pokoju. Nikt już nie osądzał jej za uratowanie rodziny Zlaty. Jej córka i zięć obiecali, że będą ją częściej odwiedzać.

W ten sposób pod dachem rodzinnego dworu liczna rodzina została zjednoczona — dokładnie tak, jak pragnął tego niegdyś Eugeniusz Aleksandrowicz.